Οὕτως αὕτη μὴ μόνον ἑτέροις ὑποθεμένοις ὑπήκουσεν ἐγχειρεῖν, οἷς μὴ θέμις καὶ οἷς ἀπώμοτον γυναιξὶν ὁ θεῖος ἀπεφήνατο λόγος, ἀλλὰ καὶ αὐθόρμητός ἐστι καὶ διδάσκαλος ἐν τοῖς θείοις δόγμασι τῶν ἀνδρῶν εἶναι φιλοτιμεῖται καὶ τῶν ὑπείκειν οὐκ ἐθελόντων ἀντίθετος καὶ αὐτοῦ τοῦ ταύτην διδάξαντος θαρραλεωτέρα καὶ ὑπερτέρα, μὴ τὴν δεσποτικὴν αἰδουμένη ψῆφον, μὴ τὴν ἀποστολικὴν ἐντολὴν καὶ γνώμην προσιεμένη «γυναιξί», λέγοντος, «διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω», κἀν μὲν ταῖς ἐκκλησίαις σιγᾶν ἐγκελευομένου τελέως, κατ’ οἴκους δὲ μὴ διδάσκειν ἀλλ’ ἐπερωτᾶν μόνον τοῦ μαθεῖν ἕνεκα, μηδ’ αὐτοῦ τοῦ τῆς θεολογίας ἐπωνύμου Γρηγορίου λόγον ποιησαμένη σαφῶς ἐν τοῖς Ἔπεσι γράφοντος, «καθύπερθεν δεῖν φέρειν αἰδοῦς σκέπας γυναιξί· κἂν εἰ μάχοιντο μύθοις ἀντιθέτοισι σοφοὶ σκεδάοντες ἀπίστους, κερκὶς ταύταις μελέτω καὶ εἰρία καὶ ᾄσματα θεῖα, τοῖς δ’ ἄλλοις τεθνάναι πᾶσιν, ἐπεὶ τόδε λώιόν ἐστι». Τούτων αὕτη πάντων παντάπασιν ἀλογήσασα, πρὸς μὲν τοὺς παρόντας ἐλευθεροστομεῖ, θρασυστομεῖ δ’ εἰπεῖν οἰκειότερον, πρὸς δὲ τοὺς ἀπόντας καὶ γράμμασι χρῆται μακροῖς, ἅπερ, εἴπερ ἐνταῦθα προθέσθαι νῦν ἐνῆν, τότ’ ἂν ἔτι μᾶλλον πᾶς τις ἔγνω τὸ τοῦ Σιρὰχ ἐπ’ αὐτῆς ὡς ἀληθῶς ἐκβάν, ὡς «οὐκ ἔστι κακία ὑπὲρ κακίαν γυναικός».