Παραινεῖ μὲν οὖν καὶ φῶς οἴεσθαι τὴν καρδίαν, δηλαδὴ τὸν νοῦν, ὁρᾶν οἰκεῖον, ὃ γνῶσις οὐκ ἔστιν, οὐ μέντοι τὸ ἄκτιστον, οὐδ’ ἐκεῖνο λαμβάνων ἐπὶ νοῦν, ὡς ὃ τοῖς αἰσθητοῖς ἥλιος, τοῦτο τοῖς νοητοῖς θεός. Φῶς μὲν οὖν ὀφθαλμῶν ὑγιαινόντων, καθ’ ὃ φῶς ἐντελεχείᾳ γίνονται τοῦ ἡλίου ὄντος ὑπὲρ γῆν. Ποῖον; Οὐ τὸ ἡλιακόν; Καὶ φῶς ἄρα νοῦ διὰ τῶν θείων ἐντολῶν κεκαθαρμένου, καθ’ ὃ φῶς ὄντως γίνεται ὁ νοῦς, τί ἄλλο ἢ τὸ θεϊκόν; «Τοῖς μὲν γὰρ ἀϊδίοις», φησίν, «αὐτός ἐστι φῶς ὁ θεὸς καὶ οὐκ ἄλλο. Τί γὰρ ἔδει φωτὸς δευτέρου τοῖς τὸ μέγιστον ἔχουσι;». Διὸ καὶ οἱ τούτου μὴ τυχόντες Ἕλληνές τε καὶ βάρβαροι, καίτοι γνῶσιν οὐ μετρίαν ἔχοντες, ὅμως εἰσὶν ἐσκοτισμένοι. Ὁ δὲ πονηρός, καίτοι διὰ τὴν τοῦ νοῦ ἐντρέχειαν, ἣν ἐπὶ κακῷ χρῆται πονηρὸς ἀκούων, ὅμως σκότος ἄντικρύς ἐστι, τοῦ θεϊκοῦ φωτὸς ὡς πορρωτάτω γεγονώς, οὗ χωρὶς οὐδὲ τὸ ἑαυτοῦ φῶς δύναιτ’ ἂν ὁρᾶν ὁ νοῦς. «Εἴ τις» γάρ, φησί, «βούλοιτο ἰδεῖν τὴν τοῦ νοῦ κατάστασιν, στερησάτω ἑαυτὸν πάντων τῶν νοημάτων, καὶ τότε ὄψεται αὐτὸν σαπφείρῳ ἢ οὐρανίῳ χρώματι παρεμφερῆ». Τοῦτο δὲ ποιῆσαι ἄνευ ἀπαθείας τῶν ἀδυνάτων ἐστί· θεοῦ γὰρ χρεία συνεργοῦντος καὶ ἀναπνέοντος αὐτῷ τὸ συγγενὲς φῶς.