Καὶ πάσας τούτων ἐν βραχεῖ τὰς ἐπινενοημένας διαφορὰς ἀποσειόμενος, ὅτι πρῶτον μὲν ὁ πατὴρ αἴτιόν ἐστιν ἐπὶ τοῦ πνεύματος, δεύτερον δὲ ὁ υἱός, καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσια· «ἐν μόνῳ γάρ, φησί, τῷ αἰτίῳ καὶ τῷ αἰτιατῷ τὴν θείαν φύσιν κατανοοῦμεν, καὶ τὸ μὲν αἴτιον οὐκ ἐν δυσὶ προσώποις θεωροῦμεν, τοῦ δὲ αἰτιατοῦ μόνου ταύτην τὴν ἐν δυσὶ προσώποις διαφορὰν ἐννοοῦμεν», ἥτις ἐστὶν οὐχ ὅτι τὸ μὲν τούτων καὶ αἴτιόν ἐστι, τὸ δὲ μόνον αἰτιατόν, ὡς Ἰταλοὶ φρονοῦσι, μᾶλλον δὲ παραφρονοῦσιν, ἀλλ’ ὅτι τὸ μὲν υἱός ἐστι, τὸ δὲ οὐχ υἱός. Καὶ οὐκ ἀπείργεται τοῦτο παρὰ τοῦ υἱοῦ τῆς πρὸς τὸν πατέρα κατὰ φύσιν ἑνώσεως. Εἰπὼν γὰρ ἀνωτέρω τοῦ λόγου, τί ἐστι τὰ τρία ταῦτα, ὁ πατήρ, ὁ υἱὸς καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, ὅτι μία ὑπερούσιος οὐσία, δεικνὺς ἔπειτα πῶς ἐστι τὰ τρία ταῦτα, ἆρα αἰτιατῶς ὡς ἔχοντά τι καὶ αἴτιον, ἢ ἀναιτίως πάντῃ, φησὶν ὅτι τὸ μὲν αὐτῶν ἐστιν αἴτιον, τὸ δὲ αἰτιατῶς ἔχει τὸ εἶναι, αἰτιατῶς δέ φησιν ἔχει τὸ εἶναι ὁ υἱός τε καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον.