Χρονικὸν τοίνυν καὶ δι’ αἰτίαν ἀκούων τὸ προχεῖσθαι—καὶ γὰρ μετ’ αὐτὴν καὶ δι’ αὐτὴν προκέχυται τὴν ἁγιαζομένην· πῶς γὰρ οὔ; —Πρὸς δὲ καὶ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν διδόμενον παρὰ τοῦ υἱοῦ, ὥσπερ ἀμέλει καὶ παρὰ τοῦ πατρός, καὶ οὐκ ἀπολύτως πηγαζόμενον ἀλλὰ τισὶν ἀκούων, οὐκ ἀναμιμνήσκῃ ὃ διδαχθεὶς ἔχεις παρ’ ἡμῶν τε καὶ τῆς ἀληθείας, ὡς ἡ παρὰ τοῦ πατρὸς προαιώνιος τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐκπόρευσις, οὐ διά τι οὐδὲ πρός τινας οὔτε ὑπὸ χρόνον ὅλως; Εἰ δὲ καὶ οὐσιωδῶς ἐξ ἀμφοῖν εἶπε προχεόμενον, οὐδὲν καινόν. Ὡς γὰρ ἐπιδημοῦν τοῖς ἀποστόλοις καὶ ἐνεργοῦν τελεώτερον, καὶ ὡς Γρηγόριος ὁ θεολόγος λέγει, «οὐσιωδῶς ὡς ἂν εἴποι τις παρὸν καὶ συμπολιτευόμενον». Τί δέ, οὐκ οὐσιώδης ἦν καὶ ἡ πρὸς ἡμᾶς ἀποστολὴ τοῦ λόγου, ἐξ ἀμφοῖν τοῦ πατρὸς γενομένη καὶ τοῦ πνεύματος; Ἀλλ’ ἡ ἀποστολὴ γέννησις οὐκ ἦν· οὐ γὰρ ἐξ ἀμφοῖν ὁ υἱὸς γεγέννηται, οὐδὲ δι’ ἡμᾶς, ἀλλ’ οὐδὲ μεθ’ ἡμᾶς, εἰ καὶ μεθ’ ἡμᾶς δι’ ἡμᾶς οὐσιωδῶς κατῆλθεν ἑνωθεὶς τῇ καθ’ ἡμᾶς φύσει καθ’ ὑπόστασιν καὶ γεγονὼς καθ’ ἡμᾶς ὑπὲρ ἡμῶν, μὴ πρὸ ἡμῶν μόνον, ἀλλὰ καὶ πρὸ τῶν αἰώνων, ἐκ μόνου τοῦ πατρὸς γεγεννημένος ὤν. Καὶ τὸ πνεῦμα τοίνυν τὸ ἅγιον οὐσιωδῶς ἐπέμφθη ἐξ ἀμφοῖν ἀρτίως, εἰ δὲ βούλει, καὶ ἐκκέχυται παρ’ ἀμφοτέρων· ὕδωρ γὰρ ἐκλήθη ζῶν. Καὶ «Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι· ὑμεῖς δέ, φησὶν ὁ κύριος, βαπτισθήσεσθε ἐν πνεύματι ἁγίῳ».