1.... ἡμῖν ἔσται ἐκ τούτων ὄφελος. φανῶμεν περὶ τῶν εὐεργετῶν εὐγνώμονες καὶ μὴ ἀποτροπαίοις ἔργοις τὰς δωρεὰς ἀμειβώμεθα. οἰκονομήσωμεν συνετῶς τε καὶ εὐσεβῶς τὰ δοθέντα ἡμῖν, ὡς ἀκούσωμεν· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ. οὐκ ἔστιν ὁ νῦν καιρὸς ἀνέσεως καὶ τρυφῆς, ἀλλ’ ἐργασίας καὶ προσοχῆς. καλὴ μὲν καὶ ἡ τοῦ βίου εὐημερία καὶ εὔρροια, ἀλλ’ ὅταν τὸ θεῖον δοξάζηται, ἡνίκα δὲ μείζων ἡ ζημία καθίσταται καὶ θεός ἐστι τὸ κινδυνευόμενον, πάντα ἐρρέτω, πρὸς τὸ μὴ ὂν χωρείτω καὶ αὖραι ταῦτα φερέτωσαν. 2. εἰπὲ δέ μοι φιλοπευστοῦντι· διὰ τοῦτο πατὴρ ἐγένου, ἵνα διὰ τὴν ῥέουσαν εὔκλειαν τῆς ἀνωλέθρου δόξης στερήσειαν τὸν σὸν τοκετόν; ὡς μικρολόγος σὺ ὄντως γονεύς. γυνὴ δέ τις ὁλόκληρον παίδων χορὸν αὐτῷ θανάτῳ ἐκδοῦναι προείλετο ἢ δρᾶσαί τι προτρέψασθαι παρὰ τὸ διατεταγμένον θεῷ. κἀκείνη μὲν ἑβραία οὖσα καὶ παῖδας ἑπτὰ καὶ τούτους ἀρρενικοὺς ἐκαρποφόρησε τῷ θεῷ, σὺ δὲ οὐδὲ θῆλυ ἓν ἐν εὐσεβείᾳ καὶ τρόποις χρηστοῖς βούλει ἐκθρέψαι, ὅπως ἂν τότε πεπαρρησιασμένῃ φωνῇ εὐφραινόμενος εἴπῃς· ἰδού, ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ θεός. 3. καὶ μήν, φησίν, τὸ Λατίνων ἔθνος οὐκ ἀσεβές. ποία γὰρ σύνοδος τούτους ἀνεθεμάτισε καὶ ἡμᾶς συμμίγνυσθαι τούτοις διέστειλεν; οὐ μία, ὦ οὗτος, σύνοδος, ἀλλ’ ὁμοῦ σύμπασαι.