καὶ εἴγε μὴ πείθῃ, ἀλλ’ ἀμφιβάλλων εἶ περὶ τούτου, ἄκουε τοῦ προφήτου λοιπόν· εἶδον, φησί, δρέπανον πετόμενον ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς μὲν μήκιστον ὡς δ’ ἄγαν εὐρὺ καὶ ἤκουσα λεγούσης φωνῆς· εἰσελεύσεται τοῦτο εἰς τὸν οἶκον τοῦ ὀμνύοντος ἐπὶ ψεύδει τὸ ὄνομά μου καὶ ἐκτρίψει καὶ τοὺς λίθους καὶ τὰ ξύλα καὶ πανολεθρίᾳ παραπέμψει, ὅπως ἂν καὶ ταῖς ἑξῆς γενεαῖς φρικτὸν καὶ ἀπώμοτον ᾖ τὸ ἐπιορκεῖν. καὶ εἰκότως· εἰ γὰρ τὸ εὐορκεῖν ἀπηγόρευται καὶ μηδόλως ὀμνύειν νενομοθέτηται, πολλῷ μᾶλλον τὸ ἀθετεῖν τὰς ὁρκωμοσίας. ἄρνησις θεοῦ ἡ ψευδορκία ἐστὶ καὶ βαρυτάταις ἐπιτιμίαις ὑπόκειται. 8. κεφάλαιον τοῦ λόγου δι’ ἣν τὴν αἰτίαν τὰ τοιαῦτα προβαίνουσιν συνοικέσια· πάντως δι’ ἔφεσιν ἐφημέρου δόξης, ὅπως ἂν οἱ ὑμέτεροι ἔκγονοι ἐπὶ μακρῷ τῆς γῆς κατακυριεύσωσι καὶ τοῖς υἱοῖς τε καὶ υἱωνοῖς τῶν υἱῶν ὑμῶν καὶ τῶν θυγατέρων ἡ σκηπτουχία κατὰ γενεὰν καὶ γενεὰν κληροδοτηθῇ καὶ ἐπεκτανθῇ εἰς διηνεκείαν, εἰ οἷόν τε, τὰ τῆς πολυζήλου καὶ ἐπεράστου ἀρχῆς. ἴδωμεν τοίνυν εἰ μὴ πᾶν τοὐναντίον ἐκ τούτου συμβαίνει καὶ αἰφνίδιος ἕπεται ὄλεθρος, καὶ ἵνα τὰ μακρὰν παραδραμῶμεν, οὐ γὰρ καιρὸς ἐπεκτάδην γράφειν, τῶν σύνεγγυς καὶ πλήσιον εἰς μνήμην ἔλθωμεν.