μετανοίᾳ θερμῇ τὸν θεὸν ἐξιλεωσώμεθα, τῆς προσηκούσης θεραπείας ἀξιώσωμεν τοὺς σκανδαλισθέντας, τὰ διεστῶτα ἑνώσωμεν, τοὺς τρωθέντας οἱ τρώσαντες ἰασώμεθα, τῇ κεφαλῇ πάντων τὰ διασπώμενα συναφθῶμεν μέρη. καταλλαγῶμεν τῷ εἰρηνάρχῳ Χριστῷ ὡς ἂν τὴν τούτου ἐπισπασάμενοι εὔνοιαν καὶ εἰς τῷ πρόσω θαρρῶμεν θεῷ ἐξαρτῶμεν τὰ τῆς ἐλπίδος καὶ μὴ ῥιψοκινδύνως τὴν ἅλμην τοῦ βίου νηχώμεθα, ὅτ’ εὐροοῦμεν μνησθῶμεν ζάλης, καὶ μὴ ἑαυτοῖς πάντα καὶ τῇ ἡμετέρᾳ φρονήσει θαρρῶμεν, θεῷ ἐξαρτῶμεν τὰ τῆς ἐλπίδος, τῇ ἄννωθεν προμηθείᾳ τὰ καθ’ ἑαυτοὺς ἐπιτρέπωμεν. οὐδὲν ψυχῆς τιμιώτερον ὑπὲρ ἧς τὸ οἰκεῖον αἷμα Χριστὸς ἐξέχεεν, οὐδὲν ζωῆς μελλούσης κερδαλεώτερον. ταύτην παντοδαπῇ μεθόδῳ ἐμπορευώμεθα, ταύτην ὁπόση δύναμις κτήσασθαι ἐπειγώμεθα. βραχὺς ὁ βίος καὶ παριὼν ὡς καπνὸς καὶ δριμύσσων τὸ ἔνδοθεν ὀπτικὸν τοῖς μὴ νήφουσιν. ἡδὺς ὁ παρὼν καιρὸς τοῖς μὴ νήφουσιν εὐσυνειδήτως αὐτὸν παριοῦσι καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖσε σκηνώματα τρέχουσιν. 10. οὐδὲν μεθ’ ἑαυτῶν εἰς τόνδε τὸν βίον ἠγάγομεν, γυμνοὶ προήχθημεν ἐκ γαστρός, γυμνοὶ τῷ τάφῳ παραδιδόμεθα, γυμνοὶ αὖθις καὶ τετραχηλισμένοι τῷ ἀπροσωπολήπτῳ παραστησόμεθα δικαστῇ. οὐδὲν ἡμῖν συντελέσει ὁ μαμωνᾶς, οὐδὲν ὀνήσει τῶν θησαυρῶν τὰ κειμήλια. χρεία μὲν γὰρ χρημάτων, οὐκ ἀδικημάτων, δασμοφορίας, ἀλλ’ οὐ πλεονεξίας, εὐθυδικίας, ἀλλ’ οὐ κακοπραγίας.