οὐδὲν ἡμῖν συνοδεύσει τῶν τῶν τῇδε ἐν τῇ τοῦ βίου ἐξαγωγῇ. οὐδὲν εἰς βοήθειαν ἕψεται οὐ πλοῦτος, οὐ δόξα, οὐκ ἄνεσις. ἀλυσιτελὴς τότε ἡ πολυτεκνία καὶ εὐτεκνία καὶ τὰ τοῦ κλήρου σχοινίσματα καὶ τὰ χρυσοϋφῆ καὶ ποικίλα ὑφάσματα καὶ οἱ τίμιοι μαργαρίται καὶ λίθοι καὶ τῶν ὡρείων ὁ πλατυσμός. ἄχρηστος ἐν καιρῷ τοῦ θανάτου καὶ ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος καὶ στεφάνων στιλπνότης καὶ ἵππων ἀγερωχία καὶ ποίμνια καὶ βουκόλια καὶ ὅσα ἐκ γῆς ὄντα τῇ γῇ πάλιν ἐναπομένουσι. 16. καλὸν ἐφόδιον εἰς τὴν μακρὰν ἐκείνην ὁδὸν καὶ ἐπάνοδον αὖθις μὴ ἔχουσαν ταπείνωσις εἰς θεὸν καὶ τὸ οἴεσθαι γῆν καὶ σποδὸν ἑαυτόν, ἐξομολόγησις καθαρὰ τῶν ἡμαρτημένων, μετανοίας δάκρυον, ἐκτενὴς προσευχή, συντριβὴ καρδίας, πενήτων συμπάθεια, ἁγνεία ψυχῆς, πλεονεξίας ἀποχή, δικαιοσύνης ἔρως καὶ ἀγάπης τῆς εἰς θεὸν εἰλικρίνεια. ταῦτα τὸ τῆς γεένης σβεννύουσι πῦρ, ταῦτα τὸ σκότος λύουσι τὸ ἐξώτερον, ταῦτα τοῦ ἰοβόλου λυτροῦνται σκώληκος, καταπαύουσι τὸν τῶν ὀδόντων βρυγμόν, τὸ ψυχεινὸν τοῦ ταρτάρου ἀλλοιοῦσιν εἰς θάλψιν καὶ τὸν ἀπαράκλητον παραμυθοῦνται κλαυθμόν. ἄθλιον γὰρ ὄντως καὶ σφοδρὰ ἐλεεινὸν τὸ μακρυνθῆναι θεοῦ καὶ πυρὶ ἐναπορριφῆναι τῷ ἡτοιμασμένῳ τοῖς δαίμοσιν. ἔνθα πένθος ἀσίγητον καὶ ἀνόνητον καὶ διηνεκὴς καὶ σφοδρὰ μεταμέλεια, ἔνθα τῆς προτέρας ζωῆς ἐπιπόθησις καὶ ὁ τῆς μετανοίας ζητεῖται καιρός.