Δίων μὲν οὖν ὁ χρυσοῦς τὴν γλῶτταν, ἁπλῶς οὕτως κόμης ἐξενηνόχει ἐγκώμιον—κάλλιστον λόγον ἐπὶ καλλίστῳ τῷ πράγματι—, ἀληθῶς ἐκφράζων τὸ ἀληθῶς ἐν οὐσιώσει τελοῦν, στερήσεως δὲ λόγον, ταὐτὸν δ’ εἰπεῖν φαλάκρας, οὐδ’ εἰς μνήμην ὅλως ἐλήλυθε. Τί γὰρ ἔδει παραβαλεῖν τῷ καλῷ τὸ αἰσχρὸν καὶ τῷ ἐν οὐσίᾳ ὄντι τὸ μὴ ὑπάρχον καὶ τῇ ἕξει τὴν στέρησιν; Ἐπεί γε τῶν ὁμοίων ἡ σύγκρισις. Συνέσιος δὲ κἀκ τοῦ λόγου ἀναγκασθεὶς συνιδεῖν ὡς ἐν οἷς πως ἀντίθεσις πέφυκεν, εἰ μὴ καὶ ἄμφω συνεπαινοῖντο μηδὲ τῶν αὐτῶν μετέχοιεν λόγων, ἀνάγκη θάτερον τοῖς ἐναντίοις ἐμπίπτειν καὶ εἰς ἀλλότριον φέρεσθαι, ὥσπερ, εἰ τὸ περιττὸν μόνον ἐγκωμιάζοιτο, ἀνάγκη δὴ πᾶσα τὸν τοῦ ψόγου λόγον λαμβάνειν τὸ ἄρτιον, ἤ, εἰ τὸ ὑγιεινὸν προσλαμβάνοιτο, τὸ νοσερὸν ἀποπέμπεσθαι· ταῦτα δὴ συνιδὼν καὶ καλῦψαι, οἷά τινι πίλῳ, καθ’ Ἡσίοδον, ἀσκητῷ, τὴν αἰσχύνην τῆς φαλάκρας αὐτοῦ βουληθείς, τῷ ὑπὲρ κόμης λόγῳ τοῦ Δίωνος καλῷ τε οὕτω καὶ ἀληθεστάτῳ ἀντίος βαρέως καὶ κακοσχόλως προεπιτίθεται καὶ ὑβρίζει κόμην, ὡς ἂν ἐπαινεθείη τὸ τῆς κεφαλῆς ἐκείνου φαλάκρωμα, καὶ ψέγει κάλλος κοινόν, ἵν’ ἐγκωμιασθείη τὸ ἰδίως ὑπάρχον αἰσχρόν, καὶ ἀτιμάζει φύσεως φιλοτίμημα, ἵνα τὸ τούτου καλυφθείη δυστύχημα.