Εἰ πάντες οὖν πρὸς τῆς σῆς φαλάκρας, Συνέσιε, —παίζομεν γὰρ καὶ ἡμεῖς εἰς φαλάκραν, ὡς σύ γε εἰς τὴν κόμην ποτέ—, κομῆται γεγένηνται, τίς ἂν φαλακρὸς φανῆναι ὅλως ἠθέλησεν ἢ ἐπηύξατο, κἂν ἐν ἀκαρεῖ φιλοσοφῆσαι ἄριστα ἔμελλεν; Οὔμενουν εἰ μὴ ἀπόπληκτος ἐγεγόνει καὶ ἀπεφαλακρώθη φρονήσεως, εἰ δὲ φαλακροὶ πάντες, τοῦτ’ ἂν ἦν δαιμονία μῆνις περὶ ἀνθρώπους ἢ ἀρχὴ βροτείας φθορᾶς. Τίς οὖν οὐκ ἂν ἐδυσχέρανε περὶ τὸ πρᾶγμα; Πάντες, οἶμαι, κοινὴν ἂν συνεστήσαντο θρηνῳδίαν, καὶ ὡσπερεὶ τῶν σφετέρων πόλεων κατασεισθείσας ὠδύραντο τὰς ἐπάλξεις, εἰσι γὰρ ὡς ἀληθῶς τῆς μεγάλης ἀκροπόλεως ἐπάλξεις αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς, καὶ τοῦ θείου σηκοῦ οἷον προτεμενίσματα καὶ τοῦ ἱεροῦ χώρου περιρραντήρια.