Σὺ μὲν οὖν οἷα φῂς μαντεύεσθαι ἥξειν σοι, κατὰ κόμης καὶ ὑπὲρ φαλάκρας τοῦ λόγου προαναβαλλομένου, ἐγὼ δὲ οὔ φημι μαντεύεσθαι, τοῦτο γὰρ ἀμφίβολον καὶ οὐκ ἀναγκαῖον νενόμισται εἰς τὴν τοῦ μέλλοντος πρόγνωσιν, ἀλλ’ ὅσα καὶ οἷα ἐπελθεῖν μοι νενόηκα καὶ ἤδη ἐπῆλθον κατὰ τῶν φαλακρῶν πλημμυρήσαντα. Εἰ δὲ κόμη γενομένη κατ’ οὐρανὸν οὐκ αἴσιον σῆμα οὐδὲ φιλούμενον μάντευμα, καὶ θρὶξ οὐκ ἐν οἰκείῳ τόπῳ ἐκφῦσα, κακόν, ὥσπερ σὺ ἔφησθα τὴν ἐν ὀφθαλμῷ ἢ καὶ ὤτων ἐντός· πᾶν γὰρ τὸ παρὰ φύσιν ἢ αἰσχρὸν ἢ ὀλέθριον, βούλεται γὰρ ἡ φύσις τὰ ἐνταῦθα ποιοῦσα, μὴ ἄνευ τε χρόνων ἐφαρμοττόντων καὶ τόπων προσηκόντων αὐτοῖς, καλὰ γίνεσθαι. Καλὸν γὰρ τὸ γένειον ἐν ἀνδρί, ἀλλ’ ἐπὰν τὸν μείρακα παραμείψειεν, εἰ δὲ γενειάσει νήπιον, τέρας, εἰ δὲ περὶ τὰς ῥίνας ἢ καὶ τὸ μέτωπον, δυσειδέστατόν τε ἅμα καὶ βδελυκτότατον.