Ἄκουσον δὲ καὶ παρ’ Ὁμήρου, ὅπως περὶ φαλάκρας φρονεῖ, εἰδότος καὶ λόγους ἐγκωμίων καὶ ψόγους κατὰ καιρόν. Καὶ παρατρέχω αὐτοῦ τοὺς Εὐφόρβους καὶ τὰς καλὰς ἐκείνας ἐθείρας ἃς ὁ μέγιστος ἐγκωμιάζει τῶν ποιητῶν, καὶ τοὺς Ἀχιλλέας καὶ τοὺς ξανθοὺς Μενελάους· πολλῶν γὰρ οὗτος ἐγκωμίων ἀφορμὰς χαρισάμενος καὶ οἷς δεῖ χρᾶσθαι πρὸς λόγον εὐφημιῶν τοῖς μετ’ αὐτὸν φιλοτιμησάμενος, παρασχεῖν δὲ καὶ ψόγων λόγους βουληθεὶς καὶ οἷς εἰκὸς αἰσχρὸν λογίζεσθαι ἄνθρωπον, οἷον ἀρχέτυπόν τι τοῖς θέλουσι μιμεῖσθαι, παράγει πρὸς μέσον Θερσίτην τινά, καὶ ἐν αὐτῷ πάντα τίθησι τὰ αἰσχρά, τὸ φοξόν, τὸ φολκόν, τὸ κυρτὸν καὶ ἐπὶ τούτοις τὸ φαλακρόν, καὶ τοῦτο οὐκ ἀτεχνῶς ἀμιγές, ᾐδέσθη γὰρ τὸ πάντῃ αἴσχιστον διαγράψαι τὸν ἄνθρωπον. Ἀλλ’ ἔγγιστα τοῦτον τοῦ φαλακρώματος τίθησιν, εἰ μὴ παρέργως ἀναγινώσκεις ψεδνὴ δ’ ἐπενήνοθε λάχνη. Καὶ τοῦτον οὐκ ἀπεργάζεται φρόνιμον τὸ λεπτὸν τῆς τριχώσεως, ὅπερ ἔδει διὰ τὸ γνώρισμα, ἀλλὰ καὶ λίαν ἀνόητον, ἀμετροεπὴς γὰρ ὤν, δίκην κολοιῶν ἐκολῴα· ὃ τῆς ἐσχάτης ἀφροσύνης πέφυκεν ἴδιον. Τὸ μὴ φρονεῖν γὰρ καὶ σιγᾶν ἧττον ἐστὶ κακὸν ἢ τὸ οὑτωσὶ διακεῖσθαι καὶ ληρεῖν ἄμετρα.