Καὶ ὥσπερ τινὰς τῶν ἀρετῶν ἀνδρικὰς ἐγνώκαμεν, ἑτέρας δὲ πρεπούσας τοῖς θήλεσιν, ἄλλας δὲ ἐφαρμοττούσας καὶ ἀμφοῖν τοῖν γενοῖν, οὑτωσί πως καὶ ἐπὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου τοῦ σωματικοῦ ἐπιστάμεθα· τόλμα μὲν γὰρ καὶ τὸ εἰς μάχην ὀξύρροπον καὶ τὸ ἄγαν ἅλλεσθαι καὶ τὸ ταχέως δραμεῖν καὶ πάντα ἔργα χειρὸς ἰσχυρᾶς τῷ ἄρρενι προσήκει καὶ οὐ τῷ θήλει· σιγὴ δὲ μακρὰ καὶ αἰδὼς πολλὴ καὶ οἰκουρία καὶ ταλασία, εὐφυὲς ἔργον τῇ γυναικὶ προσκεκλήρωνται· σωφροσύνη δὲ καὶ δικαιοσύνη καὶ μάλιστα φρόνησις, ἐξίσου ἀμφοῖν, καὶ ἔοικε τοῦτο τὸ χρῆμα τῇ κόμῃ τῆς κεφαλῆς· ἐπεὶ καὶ φρόνησις ἐν ἐγκεφάλῳ εἶναι πεπίστευται, διὸ δὴ καὶ κατὰ λόγον οὕτως εἰπεῖν ἔχομεν ὡς ἡ φρόνησις περὶ τὰς ἄλλας ἀρετάς, οὕτως ἡ κόμη περὶ τὰ ἄλλα κάλλη τοῦ σώματος· καὶ εἴπερ ἐστέρηντο γυναῖκες φρονήσεως, οὐ τὰ μικρὰ ἂν ἐζημίωντο, οὕτω δὴ καὶ οἱ κόμης ἄνδρες μὴ εὐμοιρήσαντες, τὰ μέγιστ’ ἂν εἰς ἀκοσμίαν δεδυστυχήκασιν. Ἀλλὰ Θεὸς μὲν καλῶς ποιῶν, ψυχῆς καὶ ταύταις μετέδωκε, κἀντεῦθεν καὶ νοῦ καὶ φρονήσεως, φύσις δὲ ἑπομένη τῷ δημιουργῷ, ὡραΐζει θριξὶ καὶ τὴν ἀνδρὸς κεφαλήν, κάλλος κοινὸν ἐντιθεῖσα τοῖς σώμασιν καὶ οἷον διὰ τούτου συνδέουσα, πώγωνος δὲ τρίχας ἐναλλάττει κατά τινα λόγον οἰκεῖον καὶ κρύφιον.