Ἔνθα καὶ ὡς ἐν γειτόνων οἰκῶν εἴη ὁ Βλεμμύδης, πυθόμενος, ἀνὴρ ὡς ἐλέγετο οὐ μόνον Ἑλλήνων τῶν ἐφ’ ἡμῶν ἀλλὰ καὶ πάντων ἀνθρώπων σοφώτατος, πολὺς γίνεται πρὸς αὐτὸν κατὰ θέαν πορεύεσθαι τὴν αὐτοῦ. Ἐπέσχον δὲ ὅμως ἄνδρες Ἐφέσιοι τῆς ὁρμῆς, εἰρηκότες, ὅπερ καὶ ἦν ἀληθές, ὡς οὐ μόνον αὐτὸν ἀπαξιώσειεν ἰδεῖν ὁ φιλόσοφος, νέον ὄντα καὶ ξένον καὶ πένητα, ἀλλὰ καὶ ὁ περὶ αὐτὸν χορὸς τῷ σφῶν μοναστηρίῳ προσπελάσαι οὐκ ἂν συγχωρήσαιεν. Τοῖς γὰρ κατ’ αὐτὸν ἐπ’ ἴσης, ὅτ’ ἀνὴρ ἀπρόσιτος, ἔφασαν, ἀκλινὴς ὢν καὶ μετέωρος καὶ ἥκιστα εὐτελείας ἐπιστρεφόμενος, ὅ τε χῶρος ἀνεπίβατος καὶ οἱ μαθηταί γε αὐτοὶ ὡς λίαν δυσέντευκτοι, ἀντ’ ἄλλου παντὸς μαθήματος τοῦτο πρὸς τοῦ καθηγεμόνος παρειληφότες. Τοῦ μὲν οὖν σοφωτάτου ἐκ προοιμίων εὐθὺς οὗτος ἀποτυγχάνει· καὶ ἐδόκει τοῦτό γε οὐκ ἀγαθὸς πρὸς τὰ ἑξῆς οἰωνός. Ἀλλ’ ὡς ἀπέτυχεν, ἄρας ἐκ τῆς Ἐφέσου, δι’ ὅλων μηνῶν ἕξ, καὶ τούτων σχεδὸν χειμερίων, ὁμοῦ μεγάλαις ταλαιπωρίαις ἄλλαις τε καὶ ταῖς τῶν ἀναγκαίων στερήσεσιν, εἰς τὴν τῶν Βιθυνῶν μητρόπολιν Νίκαιαν ἔρχεται.