Ἀλλ’ οὐκ ἔμελεν ἕως καὶ τὰ τῶν συμφοιτητῶν ἠρέμει καὶ οὔπω πλατέως αὐτὸν σκώπτειν καὶ διασύρειν ὡς ἀφυῆ περὶ τὰ τοιαῦτα ἐξήγοντο. Ἐπεὶ δ’ ἐκεκίνηντο καὶ ὁ ὄνειδος λαμπρὸς ἦν, ἐπὶ πολὺ τοῦ λόγου διαδιδομένου, ὅδ’ οὐκ ἠνείχετο τοῦ φρονήματος, ἢ μᾶλλον εἰπεῖν τοῦ καταφρονήματος, φιλότιμος ὢν ἐς ὑπερβολήν, ἅμα δὲ καὶ ζηλότυπος ἐπαφίησιν ἑαυτὸν τῇ μελέτῃ ταύτῃ καὶ διδασκάλους προστησάμενος οὐχ οὓς ἐκεῖνοι, τοὺς διαφθείραντας τά τ’ ἄλλα ὅσα καλὰ τῇ ῥητορικῇ καὶ μέντοι τῆς λέξεως αὐτῆς τὸ χάριεν καὶ ἀττικὸν καὶ σεμνὸν καὶ ὄντως ἑλληνικόν, τοὺς δ’ ἐπιφανεστάτους τῶν πάλαι ῥητόρων καὶ τῆς τέχνης, ὡς εἰπεῖν, ἐφευρετὰς καὶ πατέρας, θᾶττον ἕτερος γέγονεν ἐξ ἑτέρου, τοσοῦτον οὐ διαγελώμενος ὡς τὸ πρότερον καὶ περιφρονούμενος ἐν οἷς ἐτύγχανε λόγους ἐπιτηδεύων καὶ συντιθείς, ὥστε καὶ πολλοῖς δόξαι ἀνθ’ ἑτέρου παντὸς παραδείγματος ζηλοῦν τὰ τοῦδε ἀρκεῖν. Εἰ μὲν οὖν καὶ ζήλου τι ταῖς ἀληθείαις ἄξιον καὶ λόγου περὶ τοὺς λόγους ἐξεγένετο κατορθῶσαι τῷ συγγραφεῖ, ἥδε που παραστήσει τοῖς ἐξετάζειν βουλομένοις ἡ συγγραφή· καλῶ γὰρ οὕτω νῦν τὴν ἀνὰ χεῖρας πυκτίδα. Τοῦ δ’ εἰς πολὺ τὸν τῶν πονημάτων ἀριθμὸν μὴ ἐκτεῖναι, ἄλλοι μὲν ἄλλην λεγόντων αἰτίαν. Καὶ γὰρ λέγουσιν ἣν ἕκαστος βούλεται, αὐτὸν δὲ φάσκειν, φασὶν οἵ γ’ ἀκριβῶς ἐκεῖνον εἰδότες, τὸν χρόνον εἶναι βραχύτατον ὄντα τὸν τῆς ἀνέσεως.