Πατέρες δέ, ὁ μὲν Νικήτας, ἡ δὲ Εἰρήνη, εὐγενεῖς ἄμφω τῷ ὄντι καὶ τῶν εὖ γεγονότων· εὐγένειαν δὲ λέγω οὐχ ἣν οἱ πολλοὶ θαυμάζουσιν, ἄπαγε, οὐ γὰρ πρὸς φιλοθέων τὸ οὕτω θαυμάζειν οὐδὲ φιλόκαλον τὴν ἐξ αἱμάτων καὶ χρημάτων καὶ δυσγενείας τῆς κάτω καὶ ὑλικῆς, ἀλλ’ ἣν εὐσέβεια χαρακτηρίζει καὶ τρόπος ἐπιεικὴς διαγράφει καὶ ἡ πρὸς τὸ πρῶτον ἄνοδος, ὅθεν πεπτώκαμεν. Ἐκ ταύτης δὴ τῆς εὐγενοῦς ῥίζης τὸ εὐγενέστερον τουτὶ δένδρον ἀναδραμόν, ὁ ἱερός φημι Λάζαρος, ὁποῖον ἔφερε τὸν καρπόν, ὡς ὡραῖον τῷ ὄντι καὶ νόστιμον καὶ τῆς Θεοῦ φυτοκομίας ἐπάξιον, προϊὼν ὁ λόγος κατὰ δύναμιν τὴν οἰκείαν ἐκθήσεται. Πλὴν ἀλλ’ ἀπ’ αὐτῆς γε τῆς εἰς φῶς τοῦ μάκαρος παραγωγῆς ἡμῖν ἀρκτέον τῆς διηγήσεως, ἐπεί τοί γε ἔστιν ἃ κατὰ ταύτην ἀκοῦσαι τετελεσμένα φυσικοὺς θεσμοὺς ὑπεραίροντα. 3. Λέγεται τοιγαροῦν ὁμοῦ τῇ εἰς τόνδε τὸν βίον τούτου προόδῳ θαῦμα γενέσθαι περὶ αὐτόν, οἰωνίσασθαι παρέχον τὴν εἰς τὸ ἑξῆς εὐδοκίμησιν· καὶ τὸ θαῦμα νεφέλη φωτός, μικροῦ στερροτέρα καὶ ὄψεως, μαρμαρυγῆς πληροῦσα τὸν οἶκον, ὃς γεννηθέντα εἶχε τὸν ἅγιον, ἐμφαίνουσα τὸν τεχθέντα πάντως, ὡς οἶμαι, ἡμέρας ἐσόμενον υἱὸν καὶ δοχεῖον πλῆρες θείας ἐλλάμψεως.