Ἀλλὰ σὺ λέγεις, ὅτι οὐκ εἶπον ἀγαπῶ, ἀλλὰ ἀγαπῶ ἀγαπῆσαι· οὐδὲ τοῦτο ἔχει τόπον, ἐὰν οὐκ ἔστιν ἡ ψυχὴ ἐν καθαρότητι. Ἐὰν δὲ λόγον ψιλὸν θέλῃς εἰπεῖν, τοῦτο οὐ σὺ μόνον λέγεις, ἀλλ’ ἕκαστος λέγει τὸν λόγον τοῦτον, ὅτι θέλει ἀγαπῆσαι τὸν Θεόν. Καὶ οὐχὶ μόνον οἱ χριστιανοί, ἀλλὰ καὶ οὕτοι οἱ μὴ ὀρθῶς προσκυνοῦντες τῷ Θεῷ· καὶ οὗτος ὁ λόγος οἰκείως ἑκάστου λέγεται· ἀλλ’ ἐν τούτοις τοῖς λόγοις, ἡ γλῶσσα μόνον κινεῖται, τῆς ψυχῆς μὴ αἰσθανομένης τί λέγει. Καὶ πολλοὶ νοσοῦντες, καὶ οὐδὲ αὐτὸ ἐπίστανται ὅτι νοσοῦσι. Κακία γάρ, νόσος ψυχῆς· καὶ πλάνη, τῆς ἀληθείας ἀπώλεια. Καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων, ἐν τούτοις ἀρρωστοῦντες, ὑγείαν κηρύττουσι καὶ ὑπὸ πολλῶν εὐφημοῦνται. Ἐὰν γὰρ μὴ ὑγιάνῃ ἡ ψυχὴ ἐκ τῆς κακίας, καὶ σταθῇ ἐν τῇ ὑγείᾳ τῇ φυσικῇ ἐν ᾗ ἐκτίσθῃ, ὅπως γεννηθῇ ἐκ τῆς ὑγείας τοῦ πνεύματος ἡ ἐπιθυμία τοῦ πνεύματος: Ἐπιθυμεῖν ἄνθρωπον τὰ τοῦ Πνεύματος, τὰ ὑπὲρ φύσιν, οὐ δυνατόν ἐστι, διότι ὅσον ἐστὶν ἡ ψυχὴ ἐν τῇ νόσῳ τῶν παθῶν, οὐκ αἰσθήσει αἰσθάνεται τῶν πνευματικῶν, οὐδὲ ἐπιθυμεῖν αὐτὰ οἶδεν, ἀλλ’ ἐκ τῆς ἀκοῆς τῶν ὤτων καὶ τῶν γραφῶν μόνων ἐπιθυμεῖ. Λοιπὸν δικαίως ἄνωθεν εἶπον, ὅτι χρὴ τοὺς ἐπιθυμοῦντας τῆς τελειότητος φυλάττειν πάσας τὰς ἐντολάς.