Ὅτε ἄρξεται ἡ ἀμέλεια εἰσελθεῖν ἐν τῇ ψυχῇ σου κλεψιμαίῳ τρόπῳ, καὶ εἰς τὰ ὀπίσω στρέφεται ἐν σκοτώσει καὶ ἐπλησίασεν ὁ οἶκος πληρωθῆναι σκοτώσεως, ταῦτα τὰ τεκμήρια πλησιάζονται· αἰσθάνῃ ἐν ἑαυτῷ κρυπτῶς ὅτι ἐν τῇ πίστει σου ἀσθενεῖς καὶ ἐν τοῖς ὁρατοῖς πλεονεκτεῖς, καὶ ἡ πεποίθησίς σου μειοῦται, καὶ ἐν τῷ πλησίον σου ζημιοῦσαι, καὶ ὅλη ἡ ψυχή σου πληροῦται μέμψεως ἐν στόματι καὶ καρδίᾳ κατὰ παντὸς ἀνθρώπου καὶ πράγματος, —καὶ ἐν οἷς ἀπαντᾷς πράγμασιν ἐν λογισμοῖς καὶ αἰσθήσεσι—, καὶ κατ’ αὐτοῦ τοῦ Ὑψηλοῦ, καὶ πτοεῖσαι ἐκ τῆς βλάβης τοῦ σώματος, δι’ ἧς ἡ μικροψυχία κατακυριεύει σου ἐν πάσῃ ὥρᾳ, καὶ κατὰ καιρὸν καὶ καιρὸν κινεῖται ἡ ψυχή σου ἐν τῷ φόβῳ, ἕως ἂν ἀπὸ τῆς σκιᾶς σου δειλιᾷς καὶ κατεπείγῃ· τὴν πίστιν γάρ, οὐχὶ τὴν ὡς θεμέλιον τῆς ὁμολογίας τῶν πάντων λέγομεν, ἀλλὰ τὴν δύναμιν ἐκείνην τὴν νοητήν, τὴν ἐν τῷ φωτὶ τῆς διανοίας στηρίζουσαν τὴν καρδίαν, καὶ ἐν τῇ μαρτυρίᾳ τῆς συνειδήσεως κινοῦσαν ἐν τῇ ψυχῇ πεποίθησιν πολλὴν πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα μὴ αὐτὴ φροντίζῃ ἑαυτῆς, ἀλλ’ ἐπὶ τὸν Θεὸν ἐπιρρίψῃ τὴν φροντίδα αὐτῆς ἀμερίμνως ἐν παντί.