Ἐὰν οὖν καὶ τούτοις μὴ συγχωρήσωμεν, καὶ τῷ θεῷ ἐντυγχάνωμεν κατὰ τοῦ πλησίον προσευχόμενοι, ποίαν λοιπόν, εἴπατέ μοι, ἕξομεν σωτηρίας ἐλπίδα; Ὅταν γὰρ βουλώμεθα ἐξιλεώσασθαι τὸν θεόν, τότε αὐτὸν μᾶλλον παροξύνομεν, τὸ μὲν σχῆμα περιβεβλημένοι τῶν προσευχομένων, θηρίου δὲ φωνὴν ἀναπέμποντες καὶ καθ’ ἑαυτῶν τὰ βέλη ὠθοῦντες. Ὥσπερ γὰρ ῥίζα πάντων τῶν κακῶν τὸ μῖσος ὑπάρχει, οὕτως πάντων τῶν ἀγαθῶν ἡ ἀγάπη. Ἡ ἀρχὴ οὖν τῶν κακῶν καὶ ἡ ῥίζα τῆς ἐνεργείας τοῦ διαβόλου ἐστὶν ἡ ἔχθρα. Καὶ ὅπως, ἄκουε· «Ἔχθραν,» φησὶν ὁ θεός, «θήσω ἀναμέσον σου καὶ ἀναμέσον τοῦ διαβόλου.» Καὶ ταῦτα μὲν ὁ θεὸς πρὸς τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον εἶπε τὸν ἐκπεσόντα ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου ἀπάτης καὶ πρὸς τὸν θάνατον ὀλισθήσαντα. Ἀλλ’ οἱ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων τὴν μὲν πρὸς τὸν διάβολον φιλίαν ἀσπάζονται, τὴν δὲ πρὸς τὸν πλησίον ἔχθραν ἄσπονδον διατηροῦσιν, καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς πρὸς θεὸν ἱκεσίαις τῶν ἐχθρῶν κατεύχονται.