Οὐκ εἶδες, πῶς οὐδὲ τοῦ πρώτου τῶν ἀποστόλων Πέτρου ἐφείσατο, ὅτε τοὺς τῆς ἀνεξικακίας ὅρους ἠθέλησεν ἐν ἑπτὰ σφάλμασι περιγράψαι, ὅτε ἔλεγε πρὸς τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· «Ποσάκις, ἐὰν ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου, ἀφήσω αὐτῷ; Ἕως ἑπτάκις;», πῶς δὲ καὶ ὁ κύριος διέτρεψεν αὐτὸν ἐπὶ πάντων καὶ λέγει· «Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ’ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά»; Μηδεὶς οὖν περιγραφέτω τοὺς τῆς ἀνεξικακίας ὅρους. «Ἐὰν γὰρ περιγράφητε,» φησίν, «κἀγὼ περιγράφω· ἐὰν δὲ ἀφῆτε, κἀγὼ συγχωρῶ.» Ὑμεῖς γὰρ καθ’ ἑαυτῶν περιγράφετε τῆς φιλανθρωπίας τὸ μέγεθος λέγοντες· «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.» Καὶ ὅταν τὸν προφήτην μιμήσῃ λέγων· «Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσῃ, κύριε κύριε, τίς ὑποστήσεται. Ὅτι παρὰ σοῦ ὁ ἱλασμός ἐστιν», ταῖς οἰκείαις εὐχαῖς καταδεσμεύῃ μήτε συγχώρησιν λαβεῖν δυνάμενος. Πῶς γὰρ καὶ δυνάμεθα ἂν ἢ τῆς θυσίας ἅψασθαι τῆς πνευματικῆς τολμῶμεν τοσοῦτον ἰὸν ἔχοντες κατὰ τοῦ πλησίον; Ὅταν γὰρ εἴπωμεν προσευχόμενοι· «Κατάβαλε, κύριε, τὸν ἐχθρόν μου ἢ τὸν λελυπηκότα με, καὶ πᾶσαν αὐτοῦ τὴν ζωὴν ἀφάνισον, καὶ τοὺς προσήκοντας αὐτῷ διασκόρπισον» καὶ ἄλλους μυρίους ὀλέθρους κατευξώμεθα τοῖς ἐχθροῖς, οὐδὲν ἀνθρωποκτόνου, μᾶλλον δὲ ἀνθρωποφάγου ἐλάττονές ἐσμεν θηρίου.