Μεγάλα τὴν φύσιν τὴν ἡμετέραν ὠφέλησεν ὁ νόμος, ἀλλ’ ἐὰν τῷ Χριστῷ προσαγάγῃ γνησίως· ὡς ἐὰν μὴ τοῦτο ᾖ, καὶ κατέβλαψε, μειζόνων ἀποστερήσας ἡμᾶς τῇ τῶν ἐλαττόνων προσεδρίᾳ, καὶ τῷ πάλιν ἐν τοῖς μυρίοις τῶν παραβάσεων τραύμασιν ἔτι κατέχειν. Καὶ γὰρ εἰ δυοῖν ἰατρῶν ὄντων, τοῦ μὲν ἀσθενεστέρου, τοῦ δὲ δυνατωτέρου, ὁ μὲν τοῖς ἕλκεσι φάρμακα ἐπιτιθεὶς μὴ δύναιτο ἀπαλλάξαι καθάπαξ τῆς ἐξ ἐκείνων ὀδύνης τὸν ἄρρωστον, ἀλλὰ μικράν τινα παραμυθίαν εἰσάγοι μόνον· ὁ δὲ δυνατώτερος παραγενόμενος δυνηθείη, πάντα ἐκεῖνα ἀφελὼν τὰ φάρμακα καὶ λούσας μόνον τὸν κάμνοντα, καθαρὸν αὐτὸν ἀποφῆναι τῶν τραυμάτων, μηδὲ λείψανον ἔχοντα μηδὲ τὸ τυχὸν ἴχνος. Εἶτα ὁ πρότερος κωλύοι χρῆσθαι ἐκείνῳ. Τί τοσοῦτον ἀπὸ τῆς τῶν φαρμάκων ἐπιθέσεως ὠφελῆσαι δύναται, ὅσον παρέβλαψε πρὸς τὴν σύντομον ὑγιείαν καὶ τὴν ταχίστην διακωλύσας ἐλθεῖν.