Ἔσται δὲ ἡμῖν ἀρχὴ τῆς ἀποδείξεως ἀρίστη ἡ περὶ τὸν τόπον παρατήρησις. Πάσης γὰρ αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἀπάγων τῆς οἰκουμένης, εἰς ἕνα κατέκλεισε τόπον· τὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ οὐκ ἦν αὐτοῖς θέμις οὔτε νηστεύειν ἀλλαχοῦ οὔτε θύειν οὔτε ἑορτὰς ἐπιτελεῖν, οὐ σκηνοπηγίας, οὐ τὸν νόμον ἀναγινώσκειν τότε, ὅτε ὁ νόμος ἐκράτει. Εἰ δὲ τότε ἔξω τῆς Ἱερουσαλὴμ τῶν πραγμάτων ἐπιτελουμένων τούτων παρανομία τὸ γινόμενον ἦν, πολλῷ μᾶλλον νῦν. Καὶ εἰ βούλεσθε τοὺς περὶ τούτων κειμένους αὐτοῖς ἀναγνώσομαι νόμους, καὶ πρῶτον τὸν περὶ τῆς ἑορτῆς κείμενον τοῦ πάσχα λέγω· Οὐ δυνήσεσθε γάρ, φησί, ποιῆσαι τὸ πάσχα ἐν οὐδεμιᾷ τῶν πόλεων ὧν ἂν Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι, ἀλλ’ εἰς τὸν τόπον, ὃν ἂν ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεός σου, ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκεῖ, τὰ Ἱεροσόλυμα λέγων· ἐκείνῃ γὰρ τῇ πόλει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπεκέκλητο, καθὼς καὶ ὁ Δανιὴλ ἐδήλωσεν εὐχόμενος καὶ λέγων· Ἰδὲ τὸν ἀφανισμὸν ἡμῶν καὶ τῆς πόλεώς σου, ἐφ’ ἧς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά σου ἐπ’ αὐτῇ. Οὐκ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς πόλιν ἔχει—πῶς γάρ; —, ἀλλ’ ἵνα τῷ φόβῳ τῆς προσηγορίας αἰδεσιμώτερον ποιήσῃ τὸν τόπον, οὕτω τὴν πόλιν ἐκάλει. Εἷς μὲν οὖν οὗτος ὁ νόμος κωλύων αὐτοὺς οὐ μόνον ἐν Συρίᾳ καὶ Κιλικίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις ἔθνεσιν, ἀλλ’ οὐδὲ ἐν αὐτῇ τῇ Παλαιστίνῃ τοῦ πάσχα τὰς θυσίας ἐπιτελεῖν.