Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν, ὡς δόξης ἡμᾶς ἔρως πρὸς ἀδοξίαν μετέστησε, δείκνυσιν, ὅτι πάλιν ἡμᾶς ταπείνωσις ἀνυψώσει καὶ θεοῦ μετόχους ἐργάσεται. Ἀλλὰ γὰρ ἐπεὶ σκοπὸς ἦν τῷ ἀναλαβόντι τὸ ἡμέτερον πρόσλημμα μηδὲν τῶν καθ’ ἡμᾶς, ὡς ἔφαμεν, ἐλλελεῖφθαι, ἀλλὰ πληρῶσαι μὲν πάντα, πληρῶσαι δὲ μετὰ πάντων καὶ νόμον τὸν πάλαι, ὡς ἂν τοῦτον μὲν ποιήσῃ σχολάσαι, καινὸν δ’ ἕτερον εἰσαγάγῃ καὶ ἀντὶ σκιᾶς καὶ τύπου χάριν παράσχηται καὶ ἀλήθειαν, ἀνέχεται ὁ κτίστης τῶν ὅλων καὶ περιτομῆς καὶ ἁγνισμοῦ τῆς γεννησαμένης καὶ τῆς ἐν ναῷ ἤδη προσαγωγῆς καὶ τῆς ἐν τῷ ἱερῷ ἀπαντῆς, ἧς ἡμῖν ἄρτι καὶ ἡ πανήγυρις καὶ ἣν ἑορτάζομεν σήμερον. Ὅτῳ δὲ τρόπῳ μετὰ τῶν πατέρων πρὸς τὸν ναὸν ἀφικνεῖται, ὁ λόγος ἤδη ἐρεῖ.