Ἴσως δ’ ἐρεῖ τις τῶν φιλολόγων καὶ ἄλλην εἶναι περὶ τοῦ νῦν ἀπολύεις τὴν λύσιν. Ἐπεὶ γάρ φησι τὸ νῦν ῥῆμα, χρόνον τὸν ἐνεστῶτα δηλοῖ· ὁ δ’ ἐνεστὼς τῷ τε παρωχηκότι καὶ τῷ μέλλοντι συνενοῦται, τοῦ μὲν τῷ τέλει προσεγγίζων κατὰ τὸ ἄκρον, τοῦ δὲ τῆς ἀρχῆς ἁπτόμενος πρὸς τῷ τέλει, ὡς ἐντεῦθεν τοῦ χρόνου συνῆχθαι τὴν τριτημέρειαν. Ἐμοί, φησί, τῶν ἑκατέρων ἤδη μετεσχηκότι, καὶ τὸ μὲν παρελθὸν ἠνυκότι, ἐφ’ ᾧ μοι καὶ ἡ χάρις τῆς χρησμῳδίας, τοῦ δ’ ἐνεστῶτος εἰληφότι τὴν πεῖραν, διό μοι καὶ τὸ σωτήριον ὦπται, πρὸς δὲ τὸ μέλλον διὰ τὴν ἐλπίδα θαρροῦντι, ἥν φησι καὶ ὁ ἀπόστολος ὑπόστασιν εἶναι πραγμάτων—ἐπεὶ οὐδὲν ὁρῶ μοι ἐλλελειμμένον—, τοῦτο δ’ ἔθος ψυχαῖς ἐπιφθέγγεσθαι ταῖς καθαρωτάταις—, ἀπόλυσον, δέσποτα, τὸν σὸν δοῦλον, ὡς ἄν σοι καὶ αὐτόθι τὰ χαριστήρια θύσω καὶ φωνὴν ἀγαλλιάσεως οἴσω σοι.