Ἐρεῖ δέ τις ἴσως, ὅτι πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ τοῦ γήρως ταύτης ὁ λόγος ἐμνήσθη, τῷ βεβιωκέναι ἤδη κατὰ τὸν γηράσαντα νόμον, οὗ τὴν παλαιότητα καὶ τὸ ἔξωρον αὐτή τε ὑπέγραφεν ἀριδήλως, καὶ ὡς ἄλλον ἥξειν τὸν καινὰ πάντα εἰσάξοντα ὑπενέφαινεν. Ἀλλὰ γάρ, ἐπεὶ νῦν ἡμῖν τὰ μὲν παλαιὰ ἅπαντα παρῳχήκει, καινὰ δ’ ἕτερα ἀντεισήχθη, καὶ νόμος καὶ λόγος καὶ βίος, πρὸς τούτοις καὶ πάντα ὁμοῦ, ἀντισχώμεθα τῶν δοθέντων, ῥίψωμεν τὰς σκιάς, ἑλώμεθα τὴν ἀλήθειαν, ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν, μή τις ἐν ἡμῖν παλαιότης, μή τις βίος γηράσκων καὶ παλαιοῖς τύποις ῥυσσούμενος. Οἴδαμεν, ὅπως ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνετάφη, ὅπως ἐνεκρώθη σὺν τοῖς παθήμασιν καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις.