Πάντως δὲ ἐρεῖς μοι, ὢ φίλη ψυχή, ὅτι οὔτε χρυσὸν θησαυρίζομεν, οὔτε κτήματα ἔχομεν. Κἀγώ σοι λέγω ὅτι οὔτε χρυσὸς οὔτε κτήματα καθ’ ἑαυτὰ παρέχουσι τὴν βλάβην, ἀλλὰ καθὼς προείρηκα ἡ ἐμπαθὴς αὐτῶν παράχρησις. Ἰδοὺ γάρ τινες ἀπαθῶς πλουτήσαντες εὐηρέστησαν τῷ Θεῷ, ὡς ὁ ἅγιος Ἀβραάμ, καὶ Ἰῶβ, καὶ Δαβίδ. Τινὲς δὲ καὶ δίχα πλούτου τὸ πάθος τῆς φιλοχρηματίας ἐν εὐτελεστάταις ὕλαις ἐθρέψαμεν· ὅθεν τῶν πολλὰ κεκτημένων ἐσμὲν ἀθλιώτεροι· διότι ἀφέντες τὴν καθολικὴν κακοπάθειαν μετὰ πανουργίας ἡδυπαθοῦμεν ὡς Θεὸν λανθάνοντες· τὴν γὰρ φιλαργυρίαν διαφεύγοντες τὴν φιληδονίαν οὐ φεύγομεν· χρυσὸν οὐ θησαυρίζομεν, καὶ λεπτὰς ὕλας συνάγομεν. Ἀρχὰς καὶ ἡγεμονίας οὐ λαμβάνομεν, τὰς δὲ δόξας αὐτῶν καὶ τοὺς ἐπαίνους ἐκ παντὸς τρόπου θηρεύομεν· τὰς κτήσεις κατελείπαμεν, καὶ τὰς ἀπολαύσεις αὐτῶν οὐ παραιτούμεθα· ὅταν δὲ καὶ παραιτεῖσθαι δόξωμεν οὐχ ὡς τὴν πλεονεξίαν φεύγοντες, ἀλλ’ ὡς τὰ κτίσματα τοῦ Θεοῦ βδελυσσόμενοι· «Μὴ ἅψῃ, μὴ γεύσῃ, μὴ θίγῃς.» Ὅταν δὴ οὖν ἀκούσῃς, ὢ φίλη ψυχή, τὴν παράβασιν τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, ἐν ἀρχῇ μὲν ἰδικῶς ἐπ’ ἐκείνοις γεγενημένην πίστευε· νυνὶ δὲ νοητῶς ἐπ’ ἐμοὶ καὶ σοὶ γινομένην εὑρήσεις. «Ταῦτα γὰρ τυπικῶς συνέβαινεν ἐκείνοις· ἐγράφη δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμετέραν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησεν.»»