Ἆρ’ οὖν τὸ σαρκωθῆναι αὐτὸν δι’ ἡμᾶς, καὶ τὸ ὑπεραποθανεῖν ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων, καὶ «διὰ θανάτου καταργῆσαι τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τουτέστι τὸν διάβολον», καὶ σῶσαι πάντας ἀνθρώπους τοὺς πιστεύοντας εἰς αὐτόν, καὶ βασιλείαν οὐρανῶν διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῖς πιστοῖς χαρίσασθαι, ταῦτα νεκρᾶς ἐστιν, ὡς σὺ λέγεις, ἢ μᾶλλον ὑπερφυοῦς δυνάμεως καὶ σοφίας, καθὼς ὁ Ἀπόστολος εἴρηκεν, δεικνὺς ὅτι τῶν ἀπ’ ἀρχῆς θαυμασίων αὐτοῦ ἔργων ταῦτα θαυμασιώτερα; Φησὶ γάρ «ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ, τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς». Ἐν ἀρχῇ μὲν γὰρ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς δι’ ἡμᾶς, καθὼς γέγραπται ὅτι «Πάντα ἡμῶν ἐστιν, ἡμεῖς δὲ Χριστοῦ, Χριστὸς δὲ Θεοῦ.» Θαυμασταὶ μὲν οὖν αὗται αἱ δωρεαὶ καὶ ὑπερφυεῖς, ἡ δὲ ἔνσαρκος αὐτοῦ παρουσία θαυμαστοτέρα καὶ ἀσυνείκαστος, διότι καὶ ταῦτα ἡμῖν ἐφαίδρυνε καὶ μείζονα ἐχαρίσατο.