Οὕτω γὰρ οἶδε καλλύνειν τε καὶ δοξάζειν Χριστὸς τοὺς δοξάζοντας αὐτόν· οὐδὲν γάρ σε τῆς Χριστοῦ ἀγάπης χωρίσαι ἴσχυσέ τι δυσχερές, οὐ φύσις θήλεια, οὐ σώματος ἁπαλότης, οὐκ ἀκμὴ νεάνιδος, οὐ κάλλους εὐπρέπεια, οὐ σαρκικῶν ὀρέξεων ἡδοναί, οὐ τρυφῆς ἀπολαύσεις, οὐ πλοῦτος ῥευστός, οὐ δόξα κενή, οὐ φαντασία κενὴ τοῦδε τοῦ βίου καὶ τῶν αὐτοῦ θελημάτων, καὶ τελευταῖον, οὐ τυράννων ἀπήνεια, οὐ βασάνων ἐπαγωγαί, οὐ πῦρ, οὐδὲ ξίφος θανατικὸν καὶ τὰ τούτων ἐφάμιλλα, ἀλλὰ πάντων τούτων ὑπερφρονήσασα «ἔδραμες» ὡς «νεᾶνις ὀπίσω» τοῦ σοῦ νυμφίου Χριστοῦ, οὗ καὶ «τῶν μύρων ἡ ὀσμὴ ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα»· ὃν καὶ καταλαβοῦσα, δραμοῦσα νεανικῶς, εἰσήγαγέ σε ὡς βασιλεὺς ὁμοῦ καὶ νυμφίος «εἰς τὸ ταμεῖον αὐτοῦ», εἰς παστάδα οὐράνιον, καὶ ὡς νύμφην αὐτοῦ καθαρὰν καὶ ἁγνὴν «κατεκόσμησέ σε κόσμῳ»· ὡς νύμφη γὰρ Χριστοῦ καὶ παρθένος καὶ νεᾶνις καὶ μάρτυς ἐστέφθης ἀξίως καὶ νῦν συναγάλλῃ τῇ πρωτομάρτυρι Θέκλῃ καὶ ταῖς λοιπαῖς σου συνάθλοις, μεθ’ ὧν καὶ ποίησον ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβείαν πρὸς Κύριον δεόμεθα, ὦ «μάρτυς Χριστοῦ, Μαρῖνα» πανεύφημε.