Τὸ δὲ «ἔκτισέ με» μὴ κτίσμα ὑπονόει, ὡς προέφημεν, ἀλλ’ οἰκονομίας τὰ ῥήματα καὶ τιμὴ αἰτίας καὶ ἀρχῆς, ὥσπερ καὶ ἀκτίνων αἰτία καὶ ἀρχὴ ἥλιος καὶ φωτὸς πῦρ, καὶ οὐκ ἐπείσακτα. «Αὕτη» οὖν ἡ σοφία, πρὸς ἣν καὶ τὸ πνεῦμα ἐπαναπαύεται, πρωτόπλαστον πατέρα κόσμου μόνον κτισθέντα διεφύλαξε «καὶ ἐξιλάσατο αὐτόν», φησίν, «ἐκ παραπτώματος ἰδίου», ἤγουν ἐκ παραβάσεως, ἔλυσεν αὐτὸν ἡ τοῦ Θεοῦ σοφία ἐκ τῶν τοῦ ᾅδου δεσμωτηρίων διὰ σαρκώσεως ἐκεῖσε κατελθοῦσα «ἔδωκέ τε αὐτῷ ἰσχὺν κρατῆσαι πάντων», ἤτοι βασιλεῦσαι πάντων κτισμάτων Θεοῦ. «Ἀποστὰς δὲ ἀπ’ αὐτῆς ἄδικος ἐν ὀργῇ αὐτοῦ, ἤτοι ὁ Κάϊν, ἀδελφοκτόνοις συναπώλετο θυμοῖς, δι’ ὧν», ἤγουν διὰ τὸν Κάϊν καὶ τοὺς ἀπογόνους αὐτοῦ, «κατακλυζομένην τὴν πάλιν ἔσωσε σοφία δι’ εὐτελοῦς ξύλου τὸν δίκαιον κυβερνήσασα, καὶ ἐν ὁμονοίᾳ πονηρίας ἐχθρῶν συγχυθέντων αὕτη ἔγνω τὸν δίκαιον καὶ ἐτήρησεν αὐτὸν ἄμεμπτον Θεῷ», δηλαδὴ ἐν Σοδόμοις τὸν Λώτ, «καὶ ἐπὶ τέκνων σπλάγχνοις ἰσχυρὸν ἐφύλαξε φυγόντα καταβάσιον πῦρ Πενταπόλεως, ἧς ἔτι μαρτύριον τῆς πονηρίας καπνιζομένη καθέστηκε χέρσος».