Καὶ τίς, λοιπόν, τῶν εὖ φρονούντων καὶ ποσῶς μετεχόντων τοῦ Πνεύματος ἀμφιβάλῃ μὴ Θεὸν εἶναι τὸ Πνεῦμα ἴσον καὶ ὁμοφυὲς τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ, ἀκούων περὶ αὐτοῦ ὅτι θεῖον, ὅτι δημιουργόν, ὅτι πνοὴ Θεοῦ καὶ ὅτι διδακτικόν; «Πνεῦμα», φησί, «θεῖον τὸ ποιῆσάν με, πνοὴ δὲ παντοκράτορος ἡ διδάσκουσά με». Καὶ ὅτι «πνεῦμα ἀληθείας», ὅτι παράκλητος· καὶ ὅτι ἐκ «τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύεται», ὅτι ὡς «ἅγιον Πνεῦμα παιδείας φεύξεται δόλον» καί, ὡς ὑπέρσοφον, «ἀπανίσταται ἀπὸ λογισμῶν ἀσυνέτων»· καὶ ὅτι «φιλάνθρωπον» καὶ ὅτι «βλάσφημον ἀπὸ χειλέων αὐτοῦ» καὶ «νεφρῶν καὶ χειλέων μάρτυς καὶ ἐπίσκοπος ἀληθής»· καὶ ὅτι «πνεῦμα ἅγιον πεπλήρωκε τὴν οἰκουμένην»· καὶ ὅτι «συνέχει τὰ πάντα καὶ γνῶσιν ἔχει φωνῆς»· καὶ ὅτι «πνεῦμα νοερόν, ἅγιον, ἀπαύγασμα φωτὸς ἀϊδίου καὶ εἰκὼν τῆς ἀγαθότητος» τοῦ Θεοῦ, «μονογενές, πολυμερές, λεπτόν, εὐκίνητον» καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ὅτι ἦλθεν «ἀπὸ ὑψίστων καὶ» διωρθώσατο «τὰς τρίβους τῶν ἐπὶ γῆς»· καὶ ὅτι τὸ πνεῦμα «τοῦ στόματος αὐτοῦ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτοῦ»· καὶ ὅτι τὸ πνεῦμα ἡγεμονικὸν ἐστὶν ἀγαθόν, καθαρτικὸν καὶ «πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως καὶ βουλῆς καὶ ἰσχύος» καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ὅτι ἐκχέεται πρὸς τοὺς ἀξίους αὐτοῦ.