Διὸ καὶ ἄζυμα λειτουργοῦσιν καὶ ξένα τῆς Καινῆς Διαθήκης Χριστοῦ παρασπονδοῦσιν· καὶ οἱ παπάδες αὐτῶν ἀγένει<οι> μὲν τῷ λόγῳ πολυγένειοι δὲ τῷ τρόπῳ καὶ ἀσελγεῖς, καὶ οὐ τοῖ<ς> δυσὶν δακτύλοις ἅμα τῷ ἀντίχειρι σφραγίζουσιν τῷ τύπῳ τοῦ σταυροῦ, ἀλλὰ τοὺς πέντε δακτύλους ἐξαπλοῦντες σφραγίζουσιν τῷ τύπῳ τοῦ σταυροῦ· καὶ προσευχόμενοι τὸ ἓν κλίνου<σι> γόνυ καὶ οὐχὶ τὰ δύο· ὁ δὲ Χριστός, ἐν τῷ ἑκουσίῳ πάθει, ἐκ τῆς συντόνου κλίσεως τῶν δύο γονάτων, ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος, φησί, κατέρ<ρ>εεν ὁ ἱδρὼς ἐκ τοῦ παναγίου προσώπου αὐτοῦ, αὐτοὶ δὲ τῇδε τὸ ἓν κλίνουσιν γόνυ· καὶ κρεοφαγοῦσιν τῇ τυροφάγῳ, τῷ δὲ σαββάτῳ οὐ κρεοφαγοῦσιν· καὶ τὴν μεμολυσμένην γῆν προσκυνοῦσιν· τοῦ σταυροῦ δὲ τὸν τύπον καὶ τὰς ἱερὰς εἰκόνας οὐ προσκυνοῦσιν αὐτῶν οἱ πλεῖστοι, ἀγνοοῦντες ὅτι ἡ τιμὴ τῆς εἰκόνος ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει, καὶ τὸ ἀληθὲς ἐν τῷ ὁμοιώματι δείκνυται καὶ τὸ ἀρχέτυπον ἐν τῇ εἰκόνι. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον οὐ μετρίως προσπταίουσιν. Ταῦτα δὲ καὶ ἕτερα πλεῖστα δόγματα νενοθε<υ>μένα, μέχρι καὶ τῶν εἴκοσι ἑπτά, ἅτινα καὶ γραφῶσιν εἰς τὸ τέλος τοῦδε <τοῦ> λόγου, ἀπὸ Φραγ<κ>ίας πάντως ἐπὶ τὴν Ῥώμην μετήγαγον.