Ὅτι μὲν οὖν οὐχ ὅροις περιεκλείσθη τοῖς καθέκαστον ἡ ζωή, καὶ ἐν πολλοῖς ἑτέροις δείκνυσιν ἡ τῆς γνώσεως ἄβυσσος, οὐκ ἔλαττον δὲ κἀν τῷ λέγειν, ὅτι λελυμένην πάσης ἀνάγκης καὶ αὐθαίρετον ζωὴν ἔλαβε παρὰ τοῦ κτίσαντος ἡ ψυχὴ διὰ τὸ κατ’ εἰκόνα γεγενῆσθαι θεοῦ· οὕτω γὰρ αὐτεξούσιοι παρὰ τοῦ κτίσαντος ἐγενήθημεν καὶ πρὸ προσώπου ἡμῶν κατὰ τὸν προφήτην δέδωκε θεὸς τὴν ὁδὸν τοῦ θανάτου καὶ τῆς ζωῆς· καὶ πᾶσι μὲν ὁ θάνατος ἄφυκτος, τὸ δὲ ὡραῖον αὐτοῦ καὶ τὸ ἄωρον ἐπὶ τῇ θείᾳ κεῖται προνοίᾳ καὶ τῇ ἀνθρωπίνῃ αὐτεξουσιότητι· εἰ μὲν γὰρ ἄξια δρῶμεν ζωῆς, οὔποτ’ ἂν παρακαίριον ὑποσταίημεν ὄλεθρον· εἰ δὲ τοὐναντίον ἅπαν ἐνεργεῖται ἡμῖν ἢ βουλεύεται, μετὰ παιδείαν φιλάνθρωπον, εἴπερ μὴ σωφρονοῦμεν, καὶ τὴν τοῦ θεοῦ δικαίαν τιμωρίαν εἰς ἑαυτοὺς ἐπισπώμεθα· οὕτω γὰρ καὶ ὁ ἱερὸς ἡμῶν ποιμενάρχης φησίν Ἕως μικρά, λέγων, ἡμεῖς ἁμαρτάνομεν καὶ ὀλίγα, ὥσπερ τὰ φυτὰ ὑπὸ πραείας αὔρας περιδονούμενοι ἠρέμα πως σαλευόμεθα· ἐπειδὰν δὲ πλείω καὶ μείζω τὰ κακὰ ᾖ, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς τῶν ἁμαρτημάτων αὐξήσεως καὶ ὁ σάλος ἐπιτείνεσθαι πέφυκε. Καὶ οἱ μὲν ἐπὶ πλεῖον σαλεύονται, οἱ δὲ καὶ μέχρι τοῦ καὶ αὐτόρριζοι ἀνατραπέντες καταβληθῆναι.