Οὕτω γὰρ οἱ ὁπωσδήποτε κοινὸν τὸν παρόντα βίον ἑλόμενοι οὐ διὰ τὴν τοῦ βίου κοινωνίαν ὁμοίαν ἤδη καὶ τὴν τῆς ζωῆς ποιοῦνται κατάλυσιν, ἀλλ’ ἕκαστος τέλος εὑρίσκει ταῖς βουλαῖς αὐτοῦ καὶ τοῖς ἔργοις κατάλληλον, καθὼς οἶδεν ὁ πάντα γινώσκων μόνος θεός, ὁ καὶ καρδίας ἐτάζων καὶ νεφροὺς ἐρευνῶν καὶ πᾶσιν ἀξίας τὰς ἀποδόσεις ποιούμενος, τοῖς μὲν ἐνταυθοῖ μόνον ἐν τῷ παρόντι προσκαίρῳ βίῳ, τοῖς δ’ αὖθις ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι τῷ ἀτελευτήτῳ καὶ μένοντι, τοῖς δὲ ἴσως καὶ ἐν ἀμφοτέροις, ὅπως ἄξιοι καθεστήκασιν, εἴτε βραβείων εἴτε κολάσεως. Ὅταν οὖν ἀκούητε, ὅτι τοῖς συνημμένοις ἐν ὁποιᾳδήτινι κοινωνίᾳ τοῦ βίου τῆς ζωῆς τὸ τέλος ἴδιον πρόκειται, ἐννοεῖτε, ὅτι, ἐπειδήπερ ἰδίαν ἕκαστος εἵλετο βίου διαγωγὴν κατὰ τὸν τῆς αὐτεξουσιότητος λόγον, ἴδιον ἕξει καὶ τὸ τέλος τῶν αὐτῷ βουληθέντων καὶ πραχθέντων ἐπάξιον κατὰ δικαιοσύνην θείαν ἢ κατὰ πρόνοιαν ἀνωτέραν τῆς ἀνθρωπικῆς καταλήψεως. Ὅταν δὲ πάλιν τὸ προδιατεταγμένον τέλος ἀναγκαίως διιστᾶν τοὺς ὁμοζύγους ἀπ’ ἀλλήλων διδάσκησθε, προδιατεταγμένον τέλος τὸν θάνατον εἶναι μανθάνετε, τὸ ἀρχαῖον κατάκριμα, τὸ κοινὸν ἐπιτίμιον, ὅπερ ἡμῖν ἐπεισήγαγεν ἡ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου παρακοή· ἀναγκαῖον δὲ εἴρηται τὸ τῆς ζωῆς τέλος διὰ τὸ μὴ δύνασθαί τινα τῶν γηγενῶν τοῦτο διαφυγεῖν· οὐ γάρ ἐστιν, οὐκ ἔστιν οὐδείς, ὃς ζήσεται καὶ οὐκ ὄψεται θάνατον.