Ἔχει δὲ οὕτως εὐθὺς κατὰ συνέχειαν τὰ γεγραμμένα· ÷ Εἰ δὲ ἐκ μὴ ὄντων ἔστιν ἡ κτίσις, καὶ τῆς θείας οὐσίας κατὰ τὴν ἰδίαν ἠλλοτρίωται φύσιν, μηδένα ποιεῖσθαι τούτου λόγον· ἀλλὰ τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα ἐπιθέντας, τῇ κτίσει ταύτῃ προσκυνεῖν, ταύτῃ λατρεύειν, ἐν αὐτῇ τὰς ἐλπίδας τῇς σωτηρίας ἔχειν, παρ’ αὐτῆς ἀναμένειν τὴν κρίσιν· καὶ ὅλως ἐμπεσὼν ὁ Ἀποστάτης ἀνθρώποις, πᾶσαν αὐτοῦ τὴν κακίαν ἱκανοῖς χωρῆσαι, Ἀρείῳ τε λέγω καὶ Ἀετίῳ, Εὐνομίῳ καὶ Εὐδοξίῳ, καὶ πρὸς τούτοις καὶ πολλοῖς ἄλλοις· δι’ ὧν ἐκλείπουσαν ἤδη τὴν εἰδωλολατρείαν πάλιν, καθὼς εἴρηται, τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπανήγαγε, καὶ κατεκράτει τῶν ἀνθρώπων ἡ νόσος, τῶν τῇ κτίσει λατρευόντων παρὰ τὸν Κτίσαντα, ὡς καὶ τῇ συμμαχίᾳ τῶν τότε βασιλέων τὴν ἀπάτην κρατύνεσθαι, καὶ πάσας τὰς ὑπερεχούσας ἀρχὰς τῆς τοιαύτης ὑπερμαχεῖσθαι νόσου· καὶ πάντων μικροῦ δεῖν ἀνθρώπων πρὸς τὸ ἐπικρατοῦν μετατεθέντων, τότε παρὰ τοῦ Θεοῦ ἀναδείκνυται ὁ μέγας Βασίλειος, καθάπερ ἐπὶ τοῦ Ἀχαὰβ [ὁ Ἡλίας, καὶ] τῆς ἱερωσύνης ἤδη τρόπον τινὰ πεπτωκυίας ἀντιλαμβανόμενος, ὥσπερ τινὰ λύχνον ἐκλελοιπότα, τὸν τῆς πίστεως λόγον διὰ τῆς ἐνοικούσης αὐτῷ χάριτος ἀναλάμψαι πάλιν πεποίηκε. ÷ Καὶ τὰ μὲν τοῦ Πατρὸς τοιαῦτα· ἅπερ ὡς πολλὴν ἄνοιαν καὶ ἀφροσύνην καταχέει τοῦ Μαμωνᾶ, παράπληγά τε αὐτὸν καὶ ἀνόητον ἀποδείκνυσιν, οὐδένα οἶμαι τῶν σωφρονούντων διαπεφευγέναι.