Ἐκεῖνος μὲν γὰρ ἐπιεικέστερόν τι ἐνταῦθα διαθέμενος, ἀνδριάντα καλεῖ καὶ εἰκόνα τοῦ Κυρίου φέρειν εἶπε τὸ τῆς γυναικὸς φιλοτέχνημα· οὗτος δὲ θρασύτερόν τε καὶ ἀλογώτερον κατὰ τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν σωματώσεως ὁρμῶν, καὶ καθυβρίζειν δοκῶν, χαλκοῦν ἀποκαλεῖ ζῴδιον, καὶ ὡς μὲν ἐθνικῇ συνηθείᾳ γεγονέναι, ἀποδέχεται τὸν Εὐσέβιον λέγοντα· τὰ δὲ τελεσιουργούμενα θαύματα παρὰ τῆς φυομένης ἱερᾶς βοτάνης [φυείσης μέχρι] τοῦ κρασπέδου τῆς τοῦ χαλκοῦ διπλοΐδος, καὶ τὸ εἶδος τῆς βοτάνης ὡς ξένον, ἀλεξιτήριόν τε παντοίων νόσων τυγχάνον ἐξυμνοῦντα διακρούεται ὁ τῆς οἰκονομίας ἐχθρὸς καὶ τῶν Χριστοῦ θαυμάτων ἀνάξιος· ὃν εἰ μή τι ἄλλο, τὰ γοῦν θαύματα αὐτὰ καταιδέσαι ἔδει, καὶ τὴν ἀμείλικτον αὐτοῦ καὶ ἀναίσχυντον καταθραῦσαι γνώμην, καὶ εἰς συναίσθησιν ἀγαγεῖν τὰ δι’ ὧν ταῦτα τελεῖται, τιμῆσαί τε καὶ ἀσπάσασθαι. Πάλιν γὰρ τὰ δεδογμένα ἐναντίως ἔχειν, κατὰ τὸ εἰωθὸς, ὑποτέμνεται· καίτοι λέγοντα, καὶ εἰς αὐτὸν διαμένειν τὰ τότε θαυματουργούμενα, καὶ ὄψει παραλαβεῖν τῇ πόλει καθ’ ἣν ἐπράττετο ἐπιδημήσαντα (Καισάρεια δὲ ἦν ἡ Φιλίππου, ἣν Πανεάδα Φοίνικες προσαγορεύουσι), τεθεᾶσθαι δὲ καὶ τὸν οἶκον τῆς γυναικὸς, οὗ πρὸς τοῖς πυλῶσι καὶ αὐτῆς ἐκείνης τὸν ἀνδριάντα, καὶ ὡς ἔχει σχήματος ὑπάρχοντα, κατακλινόμενον ἐπὶ γόνυ, ἀντικρὺ τοῦ θείου ἀγάλματος ἐκτεταμένον τὼ χεῖρε καὶ ἱκετεύοντι προσεοικότα.