Εἰ μὲν γὰρ πρὸ τοῦδε ἑτέρως εἶχεν ἡ σὰρξ, πάντως που τὸ ἀκόλουθον καὶ ὁρατὴ ἦν καὶ εἰκονίζετο. Εἰ δὲ μεταβληθεῖσα οὐ γράφεται, ἀπώλεσε τὸ εἶναι σὰρξ, καὶ πάντα αὐτῆς τὰ ὡς σαρκὸς ἰδιώματα· διαπέπτωκεν οὖν ἀφανισθὲν καὶ τὸ σῶμα. Εἰ δὲ οὐδὲ τὸ πρὶν ἐγράφετο, σαφῶς προέρχεται αὐτῷ ἐξ ἀρχῆς τὰ τῆς δοκήσεως. Πῶς γὰρ καὶ πέπονθε Χριστὸς μετὰ ταῦτα, δι’ ὅλου μεταβεβλημένου τοῦ σώματος; Καὶ τοῦ πάσχειν εἰδότος διασωζομένου, ὡς ἥκιστα ἔδει δεικνύειν τὸν σοφώτατον, πῶς τὸ ἄῤῥητον τοῦτο καὶ ἀνεκδιήγητον, καὶ ταύτῃ δὴ πάντως καὶ ἀσώματον, πόθεν, καὶ ἐκ ποίας πλευρᾶς τὸ αἷμα καὶ τὸ ὕδωρ ἀνέβλυσεν, ἢ ὅλως πέπονθεν, ὃ πάσχειν μὴ πέφυκεν. Εἰ δὲ καὶ τῷ φωτὶ τούτῳ ἐδίδου πλευρὰν ἔχειν καὶ σῶμα διοργανούμενον, καὶ ἐκ στοιχείων συνεστὸς, ὡς ἀνάγκη εἶναι καὶ σῶμα ἀσώματον, τὸ παράδοξον τῆς ἐκείνου ἂν εἴη σοφίας, περὶ ἣν τῶν δογμάτων τὸ μεγαλοφυὲς καὶ ἀπρόσβλητον.