Τοιγαροῦν καὶ χρεία ἡμῖν, ἵνα πάλιν εἴπω, πρῶτον ἀποκαθᾶραι τοῦ γεώδους τὸν νοῦν τῷ ἐλαίῳ τοῦ Πνεύματος καὶ μὴ γήϊνον κεκτῆσθαι αὐτόν, εἶτα μητέρα κτήσασθαι τὴν ἐνυπόστατον σοφίαν Θεοῦ, τὴν κατερχομένην ἄνωθεν εἰς συντετριμμένας καὶ τεταπεινωμένας ψυχάς, ἥτις «πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστι», κατὰ τὸν θεῖον Ἰάκωβον «ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν», τὴν δέ γε αἴσθησιν δούλην πρὸς ὑπηρεσίαν ἐπιστήμης, οὕτω δημιουργηθεῖσαν ὑπὸ τῆς φύσεως, ὡς ἂν τὰ τοῦ γράμματος καὶ πᾶν νόημα κατὰ τὸν Παῦλον εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπὶ τὸ Πνεῦμα αἰχμαλωτίζωμεν. Ἐπειδὴ ὁ κατ’ ἐπιφάνειαν λόγος, χοϊκὸς ὤν, διὰ σκιῶν σώματα καὶ διὰ ῥημάτων πράγματα εἰς ἐξαπάτησιν τοῦ νοὸς δεικνύει καὶ δεῖ μετανίστασθαι τούτου —περιρρεῖ γὰρ τοῖς σφαλλομένοις καὶ περιλαλεῖ κοινότητι τῶν ὀνομάτων τὰς ἰδιότητας τῶν ὑποκειμένων, ἐμφάσει τρανῇ ἀδυνατῶν παραστῆσαι—, ἔνθεν τοι καὶ ὅσοι ψυχῆς τρόπους ἰχνηλατεῖν οὐκ ἴσασιν, ἀλλὰ σωμάτων, τοῦ λόγου τὰς ἐν τούτοις μεταβατικὰς κινήσεις ἐρευνῶσι καὶ μόνας, ἐπὶ δὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν τοῦ ῥητοῦ διάνοιαν διαβῆναι οὐκ ἐξισχύουσιν.