Οὐ γὰρ ἐν τῷ περιγραπτοὺς εἶναι τοὺς ἀγγέλους ἐκτὸς ἢ μακρὰν αὐτοὺς εἶναι φαμεν τῆς τοῦ δεσποτικοῦ θρόνου παραστάσεως, ἀλλ’ ἐπεὶ θρόνον ἑαυτοῦ ὁ Θεὸς ἔφη τὸν οὐρανόν, τὴν δὲ γῆν ὑποπόδιον—ὁ οὐρανὸς γάρ, φησί, θρόνος, ἡ δὲ γῆ ὑποπόδιον—, θρόνος δὲ Θεῷ καὶ αἱ περὶ αὐτὸν θεῖαι δυνάμεις, ἐφ’ αἷς αὐτὸν ἐπαναπαύεσθαί φησιν ἡ θεία Γραφή, καὶ οὕτω καλοῦνται Θρόνοι, Χερουβίμ, Σεραφίμ, καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸς ἐκτός ἐστιν, ὡς εἴρηται, καὶ ἐντὸς τοῦ παντός, ἀεὶ παρίστανται αὐτῷ μετὰ φόβου καὶ τρόμου οἱ ἄγγελοι κατὰ τὰς ἰδίας ἀρχάς, ὡς τὸν διάκοσμον αὐτῆς ἔχει ἡ οὐρανία ἱεραρχία καὶ ὁ πολὺς τὰ θεῖα Διονύσιος ἀναγράφεται τὰς στάσεις αὐτῶν εἰς τὸ ὑπερουράνιον καὶ νοερὸν θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ μὴ καθυστερούσας τῆς λειτουργίας αὐτοῦ.