Τὸ δὲ καὶ τὸν θεῖον εἰπεῖν ἐν θεολογίᾳ βεβοημένον Γρηγόριον, ὡς ἐπέστειλας, περὶ τοῦ μεγάλου πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου· «Καὶ τὴν φλογίνην ῥομφαίαν διελθών, εὖ οἶδ’ ὅτι τοῦ παραδείσου τετύχηκε», τὸν εἰς ὃν ὁ Παῦλος ἁρπαγεὶς καὶ εἰσελθὼν ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα ἐμφαίνει παράδεισον, ὃν σὺ κατὰ τὸ γράμμα νοῶν τὴν θείαν Γραφὴν οὐ νενόηκας. Ἀλλὰ σκόπει μοι καὶ περὶ τούτου τὸν Παῦλον οὕτω διηγούμενον Κορινθίοις· «Οἶδα, φησίν, ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων—εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν— ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον—εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν—ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι». Τούτου οὖν, γνῶθι, τοῦ παραδείσου τετύχηκεν ὁ μέγας Βασίλειος, εἰς ὃν ἁρπαγεὶς ὁ Παῦλος ἤκουσεν, ἅπερ ἤκουσεν. Ὁ δέ ἐστιν ὑπεράνω τοῦ οὐρανοῦ τῶν οὐρανῶν, ἔνθα κάθηται ὁ Υἱός, τὴν ἡμετέραν φύσιν ἐν τῇ ἑαυτοῦ ὑποστησάμενος ὑποστάσει, ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός.