Ἢ οὐχ ὁρᾷς τὴν εὐταξίαν ὅση ἐν τοῖς ἀψύχοις τούτοις καὶ ὁρωμένοις, ὅπως ἕκαστον αὐτῶν οἶδε τὸν ἴδιον καιρὸν καὶ τὸν οἰκεῖον ὅρον οὔποτε ὑπερβαίνει; Ἥλιος καὶ γὰρ τοῦ ἰδίου δρόμου σχολὴν οὐκ ἄγει ποτέ, οὐδὲ τὸν οἰκεῖον ὑπερβαίνει ὅρον, ὡς καὶ φαίνειν δίχα σελήνης ἐπὶ νυκτός· νὺξ δέ, τοῦ φωτὸς συσταλέντος, τὸν ἴδιον ὅρον οὐχ ὑπερπηδᾷ, ἀλλὰ τῆς ἡμέρας ἀνιούσης κατὰ μικρὸν αὐτὴ πρὸς ἑαυτὴν πάλιν παραδόξως συνάγεται. Οὕτω δὲ καὶ θάλασσα οὐ παρελεύσεταί ποτε τοὺς ἰδίους ὅρους, ὡς ἐπιδραμεῖν καὶ καλύψαι πᾶσαν τὴν γῆν· χειμών τε καὶ ἔαρ, θέρος τε καὶ μετόπωρον τὸν ἴδιον οἶδε καιρὸν καὶ τούτων οὐδὲν οὐδέποτε τὸν ἴδιον ὅρον ὑπερβαίνει. Οὕτω δὲ καὶ ζῴων πάντων ἀγέλαι, πτηνῶν, πεζῶν τε καὶ ἐναλίων, τῆς τε νομῆς καὶ ὀχείας αὐτῶν τὸν καιρὸν τὸν ἴδιον ἴσασι καὶ τοὺς ἰδίους ὅρους οὐχ ὑπερβαίνουσιν. Οὕτω καὶ σμῆνος μελισσῶν ὑπὸ βασιλεῖ τάττεται· γεράνων, χηνῶν τε γένος καὶ κύκνων τῷ προπομπῷ φυλάττει τὴν εὐταξίαν. Καὶ πάντα, συνελόντα εἰπεῖν, τὸν καιρὸν οἶδε καὶ τὸν ὅρον τὸν ἴδιον. Εἰ δὲ ταῦτα οὕτω τὰ ἄλογά τε καὶ ἄψυχα, ὡς ἄνωθεν ὑφ’ ὅρον ἐκτίσθησαν, τὴν ἰδίαν τάξιν οἶδε φυλάττειν καὶ τὴν προσήκουσαν εὐταξίαν τηρεῖ, πῶς οὐκ αἰσχύνη σοι, βέλτιστε, λογικῷ τυγχάνοντι καὶ σοφῷ, ὅταν ὑπερβαίνῃς τοὺς ἰδίους ὅρους καὶ τὴν εὐταξίαν οὐκ οἶδας τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας φυλάττειν;