Οὕτω, κράτιστε βασιλεῦ, θαυμαστός τις τοῖς ἅπασιν εἶ, καὶ διὰ πάντων ἥκων, καὶ οὐκ ἔστιν οὐδεὶς τῶν ἁπάντων, ὃς τῶν ὑπὲρ σοῦ λόγων οὐδέν τι φίλτερον ἄγει, ἐπεὶ μηδ’ ἔστι μηδὲν τῶν βελτίστων, οὖ μὴ μετέσχες οὕτως αὐτός, ὡς μηδενὶ τῶν ἁπάντων ὑπερβολὴν λελοιπέναι. Καίτοι τί λέγω; Οὕτω γὰρ τοὺς ὁρῶντας ἄφυκτα τοῖς ἤθεσι φαρμακεύων, ταῖς ἐκεῖθεν ἴυγξιν ἐπὶ σαυτὸν ἀναρτήσας ἔχεις ὥστε καὶ πρὸ τῆς κρατούσης ἐσθῆτος, οὐδὲν ἧττον ἐκράτεις, τὰς ἁπάντων ψυχὰς καὶ γνώμας εὐνοίᾳ δουλευόμενος. Καὶ οὐκ ἔστιν οὐδείς, ὃς οὐ ταυτηνί σοι συνηύχετο τὴν ἀρχήν, ὡς μετ’ ἀγαθῶν βιωσόμενος τῶν ἐλπίδων. Καὶ τοῖς μὲν ἄλλοις εἰκόνες ἑστᾶσι τύχῃ δουλεύουσαι καὶ τῇ τῆς τύχης φορᾷ, αἳ καὶ τῷ χρόνῳ καμοῦσαι τὸ κλέος προύδωκαν· σοὶ δὲ ψυχαῖς ἁπάσαις, γνώμαις ἁπάσαις, ἀγαλμάτων ἕστηκε κύκλος, ὧν τὸ κλέος οὔποτ’ ὀλεῖται, ἔστ’ ἂν τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος ἀθάνατον ᾖ.