Καὶ αὐτὸς ἄνεισι σχολῇ καὶ βάδην καὶ οὐκ ἀθρόον ἐπὶ τῶν ἄνω γίνεται τόπων. «Οὐ γὰρ ἀνήχθη, φησίν, ἀλλ’ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν», καίτοι τὸ κωλῦον οὐδὲν («ἐν ἀτόμῳ, ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ» Παῦλος εἶπε) τὸν αὐτοῦ κομίσασθαι θρόνον, ὅπου καὶ τὰ σώματα τοῖς ἁγίοις ἐπὶ τῆς ἐσχάτης ἡμέρας αὐτὸς ἀπὸ τῆς γῆς ἁρπάσει. Χρόνου μέρος οὐδὲ μικρὸν ἀναλώσας, ἀλλ’ αὐτὸς ἐπέχων ἠρέμα καὶ κατὰ μικρὸν ἀναβαίνει, διατριβὴν τῷ θεάτρῳ παρέχων, καὶ οὐ διαφεύγει τῷ τάχει τῶν ἀπὸ γῆς ὁρώντων τὸν ὀφθαλμόν, ἵνα τοὺς μαθητὰς εὐφράνῃ καὶ τὴν γῆν τιμήσῃ καὶ τὸν φιλάνθρωπον δείξῃ, καὶ ὡς οὐ φεύγων τὸν κόσμον οὐδ’ ἀφιεὶς τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ’ ὑπὲρ αὐτῶν ὥδευε καὶ πρέσβυς τῷ πατρὶ περὶ τοῦ γένους καὶ παράκλητος καὶ μεσίτης καὶ τὰ τοιαῦτα φέρων ἐχώρει· καὶ ἅμα οὐκ ἀτιμάζων τὸν χρόνον, ὡς ἂν αὐτὸς γενόμενος ὑπὸ χρόνον, ὥσπερ καὶ κυοφορεῖται χρόνῳ καὶ λύει τὸ τοῦ θανάτου κράτος, καὶ λυθέντα τὸν ναὸν τοῦ σώματος εἰς τρίτην οἰκοδομεῖ. Καὶ τὴν ἀρχὴν χρόνου τινὶ μήκει καὶ ἡμερῶν ἀριθμῷ τὸ πᾶν ὑπέστησε τοῦτο. Ἔτι δὲ ἵνα, καθάπερ τὴν γῆν ἐφώτισε τῇ διατριβῇ καὶ τὸν ᾅδην, οὕτω καὶ ἀὴρ ἐπί τινα λαβὼν αὐτὸν χρόνον ἁγιασθῇ καὶ τοῖς ἐν αὐτῷ λῃσταῖς, τοῖς ἄρχουσι τοῦ σκότους, οἰκεῖος οὐδεὶς περιλειφθῇ τόπος.