Τί δὲ πρὸς τὸ δεῖν ἀρθῆναι τὰς πύλας; «Ὅτι βασιλεὺς τῆς δόξης καὶ κραταιὸς καὶ δυνατὸς ἐν πολέμῳ», ὅτι τραυμάτων γέμων ἀνῆλθε. Καὶ τὸ ἀσθενὲς τῆς σαρκὸς καὶ ἣν ὑπέμενεν ἀδοξίαν ἐπίδειξις ἦν αὐτῷ. Καὶ δῆλος ἦν σταυρὸν ἐνεγκών. Καὶ ἦν θαυμαστὸς ἐν οὕτως ἀπορρήτῳ δυνάμει καὶ δόξῃ τὰ τῆς ἀδοξίας καὶ ἀσθενείας κομίζων ἴχνη, οἷς ἀντετίθεσαν οἱ κηρύττοντες τῶν ἀγγέλων, τῷ σταυρῷ μὲν τὴν ἐκεῖθεν δόξαν, τῇ ἀσθενείᾳ δὲ τὸ δι’ αὐτῆς τρόπαιον, καὶ ὡς οὐ λαμπρᾶς μόνον ὁ θριαμβεύων ἔτυχε δόξης, ἀλλὰ καὶ τῆς δόξης αὐτῆς ἐστι βασιλεύς. Ὃς μὴ χρησάμενος οὐδενὶ τῶν εἰωθότων δόξαν κομίζειν, ἀλλὰ διὰ τῶν ἐναντίων ἀφιγμένος καὶ ὅθεν ἦν ἀδοξεῖν, τῆς δόξης ἔπειτα τῆς ἑαυτοῦ, Δαβὶδ εἶπε, τὴν γῆν ἐπλήρωσεν ἅπασαν. Ἐκεῖνο μὲν γὰρ ἂν ἦν νόμοις δόξης ἀκολουθοῦντος, τοῦτο δὲ τὴν δόξαν αὐτὴν κατὰ τὸ δοκοῦν ἄγοντος. Οὔτε γὰρ ἀπὸ τῆς τῷ πυρὶ γιγνομένης ὕλης ἐγείρειν φλόγα κρατεῖν ἐστι τοῦ πυρός, ἅτε τὴν ἑαυτοῦ τὸν τρόπον τοῦτον χωροῦντος, ὥσπερ οὐδὲ τοῖς ἵπποις ᾗπερ ὁρμῶσιν ἀκολουθεῖν ἡνιόχου καὶ τοὺς ἵππους ἄγοντος, ἀλλ’ εἴ τις ἐπίσταιτο χαλινὸν ἔχων ἐπέχειν δεῆσαν καὶ τὴν ἐναντίον ἐλαύνειν, οὔτε δόξης Κύριος, ὃς ἀπὸ τῶν βελτίστων εἶναι δοκούντων δόξαν ἀθροίζειν ἑαυτῷ δύναιτο καὶ καλῶς ἀκούειν.