Τοῦτο δὲ εἰκὼν ἦν αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ, οὗ τὰ ἄλλα πάντα σύμβολα, «ὃς ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπου ἐγένετο», οὗτινος «ἀπὸ μὲν ὁράσεως ὀσφύος καὶ ἐπάνω, ὡς εἶδος ἠλέκτρου, ἀπὸ δὲ ὁράσεως ὀσφύος καὶ ἕως κάτω, ὡς εἶδος πυρός». Ἡ μὲν γὰρ πρώτη τοῦ Χριστοῦ παρουσία φιλάνθρωπος ἦν καὶ οὐδὲν φοβερόν· «οὐ γὰρ ἦλθον, φησίν, ἵνα κρίνω τὸν κόσμον», ἡ δὲ δευτέρα φοβερὰ καὶ διακριτικὴ τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ἐναντίων, ὅτε πυρὸς ζῆλος ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους. «Τὸ δὲ φέγγος αὐτοῦ κύκλῳ, ὡς ὅρασις τόξου, ὅταν ᾖ ἐν τῇ νεφέλῃ ἐν ἡμέρᾳ ὑετοῦ». Τοῦτο τὸ τόξον σημεῖον ἐγένετο τῆς τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διαλλαγῆς μετὰ τὸν ἐκεῖνον κατακλυσμόν, ὥστε μηκέτι τὴν αὐτὴν τιμωρίαν τοῖς ἀνθρώποις ἐπαγαγεῖν, καθὼς γέγραπται· «Εἰπὼν γὰρ ὁ Θεὸς τῷ Νῶε, στήσω τὴν διαθήκην μου πρὸς ὑμᾶς καὶ οὐκ ἀποθανεῖται πᾶσα σάρξ», ἐπήγαγε· «τοῦτο σημεῖον τῆς διαθήκης μου· τὸ τόξον τὸ ἐν τῇ νεφέλῃ». Ὁ δὲ Κύριος διαλλάξας τῷ πατρὶ τοὺς ἀνθρώπους, σημεῖον ἔδωκε τοῖς πιστεύσασι τὸ ἴδιον αἷμα τοῦ φυγεῖν ἀπὸ προσώπου τόξου καὶ ῥυσθῆναι τοῦ ἐπιόντος ὀλοθρευτοῦ, ὃ καὶ ὁ προφήτης ἐκδεχόμενος ἔλεγε «ποίησον μετ’ ἐμοῦ σημεῖον εἰς ἀγαθόν». Καὶ σημεῖον δὲ ἐν ταῖς νεφέλαις φανησόμενον τὸν ἴδιον σταυρὸν ὁ Κύριος ὀνομάζει· ὃ σημεῖόν ἐστι τῆς τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καταλλαγῆς. «