Οὐδὲν τοίνυν μέγα παρ’ ἡμῶν, ὡς ἔφην, αἰτεῖ· οὐδὲν σκληρόν, οὐδὲν ἐπαχθές, οὐδὲν βίαιον, ἀλλ’ ἢ μόνον ἀγάπην πρὸς αὐτόν τε καὶ τὸν πλησίον· ἀγάπην, ἣν πρῶτος αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ οὕτω σφοδρῶς, ὡς καὶ ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἐπιδοῦναι. Ὃ δὴ καὶ Παῦλος ἐκπληττόμενος καὶ δηλῶν ἡμῖν «περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, φησί, καθὰ καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσφορὰν τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας». Ἕν τι τοίνυν καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν· ἀγαπᾶν ἀλλήλους, μιμούμενοι τὸν ἡμέτερον δεσπότην· καὶ ὑπὲρ ἀλλήλων εἰδότες τιθέναι καὶ τὰς ψυχὰς καὶ σπεύδειν παντὶ τρόπῳ θεραπεύειν τοὺς ὁμοδούλους καὶ ἀδελφούς, πάντα καὶ λέγοντες καὶ ποιοῦντες ὑπὲρ τῆς τούτων οἰκοδομῆς καὶ ὠφελείας καὶ βοηθείας. Ἡ γὰρ πρὸς τούτους εὔνοια καὶ χρηστότης ἡμῶν πρὸς αὐτὸν ἀναβαίνειν εἴωθεν τὸν δεσπότην. Φιλάνθρωπος γὰρ ὤν, τὰ ἡμέτερα οἰκειοῦται πάντα καὶ ἑαυτοῦ λογίζεται. Καὶ ἄλλως δέ, ὅπου κατὰ Θεὸν ἀγάπη, ἐκεῖ πᾶς ὁ κύκλος τῶν ἀρετῶν ἐπακολουθεῖ· χρηστότης, μακροθυμία, πραότης, ἀνεξικακία, μετάδοσις, ἐλεημοσύνη, συμπάθεια, τἄλλα. Τὸν γὰρ ἀγαπώμενον πάντως καὶ ἐλεήσῃ· καὶ μεταδόσῃ δεομένῳ καὶ πάσχοντι συναλγήσῃ καὶ παραστήσεται κινδυνεύοντι καὶ χεῖρα ὀρέξῃ κειμένῳ. Καὶ ὅλως χρηστὸς αὐτὸς φανεῖται καὶ συμπαθὴς καὶ φίλος.