Ὁ δὲ τὰ πρὸς ἀνθρώπους τοιοῦτος καὶ τοῦτον ἴσχων τὸν τρόπον, πηλίκον δεῖ τοῦτον νομίζειν ἐν τοῖς θείοις αὐτοῖς; τίς μὲν οὖν τοσοῦτον ἠγαπήκει θεόν, ὥσθ’ εἵνεκ’ αὐτοῦ καὶ πατρίδα καὶ οἰκείους καὶ φίλους καὶ τοὺς γινομένους καθ’ αἷμα καὶ πάντα περὶ ἐλάττονος θέσθαι, καὶ πρὸς ἄλλο μὲν μηδέν τι τῶν πάντων, πρὸς δ’ ἐκεῖνον μόνον τὴν ἐπιθυμίαν ἑκάστοτε τείνειν, κἀκείνῳ μόνῳ καὶ ζῆν καὶ κινεῖσθαι καὶ εἶναι, τοῖς ἄλλοις πᾶσι χαίρειν εἰπόντα; Τό γε μὴν ὑπὲρ ἐκείνου πάντα πόνον αἱρεῖσθαι καὶ πάσης ἄγειν ἑορτῆς ἡδίω τὰ σκάμματα, καὶ πᾶσι μὲν ἐπιβάλλειν καὶ παρὰ πᾶν τὸ ἐξόν, ἔπειτα μηδέν τι πράττειν ἡγεῖσθαι, ἢ πράττειν μέν, ἀλλὰ τῆς προθυμίας ἐλάττω, ἢ τῆς μὲν προθυμίας ἀξίως, τῶν πραγμάτων δὲ οὐκ ἀξίως, καὶ ταῦτα τοίνυν πῶς οὐ μεγίστου πόθου περὶ θεόν, ὥς γε ἐγὼ γινώσκω; Οὐ μὴν ἀλλ’ εἰ καὶ τῆς τελεωτάτης ἀγάπης καὶ ἧς οὐκ ἄν τι μεῖζον εὕροι τις ἄν, ἀπόδειξις ἐναργὴς (κατὰ τὸν θεῖον χρησμόν) τὸ καὶ ψυχῆς μηδένα λόγον ἴσχειν οἷ δεῖ τῶν φίλων προκινδυνεύειν, ἀλλὰ καὶ ταύτην ἑτοίμως ἔχειν προέσθαι ὑπὲρ τῶν ἐκείνοις λυσιτελούντων, ἦ που πρὸς αὐτὴν ἥκει τῆς ἀγάπης τὴν κορυφὴν ὁ ἀνήρ, οὕτω μὲν διὰ βίου παντὸς τῷ περὶ Χριστὸν ἔρωτι νεκρῶν τὰ μέλη τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, οὕτω δὲ τελευτῶν καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ ἐκείνου θεὶς μετὰ πολλὰς μὲν βασάνους, πολλὰ δὲ τῆς ἀσκήσεως σκάμματα.