Δηλώσει δ’ ὁ λόγος τοῖς περὶ τὴν Παλαιστίνην βαρβάροις εἰς τοσοῦτον ἀνοίας ἐληλακόσιν, ὡς θεὸν μὲν καταλιπεῖν τὸν ποιήσαντα καὶ τὸ φρονεῖν ἃ τούτου πέρι καὶ φρονεῖν καὶ λέγειν προσῆκεν, ἀνδρὶ δέ τινι κακοδαίμονι ὅσα καὶ μεγίστῳ νομοθέτῃ προσέχειν καὶ μετὰ Μωσέα τὸν πάνυ ὥσπερ τινὶ δευτεραγωνιστῇ τῶν νόμων “τῷ κάκιστ’ ἀπολουμένῳ” κεχρῆσθαι, τὴν μὲν θείαν καὶ ὑπερφυᾶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας οἰκονομίαν ἀθετοῦντι καθάπαξ, νόμους δέ τινας παρὰ τοὺς θείους νόμους τιθέντι, παθῶν αἰσχίστων συνηγόρους καὶ προστάτας ἐπιεικῶς. Τούτοις τοίνυν οὕτως ἔχουσι δυσχεράνας ὥσπερ ὁ μέγας, ἐκκλησιάζουσί ποτε καὶ θύουσιν ἐπιστάς, ἐπειδήπερ ἑώρα ἑὸν κακὸν ἀμφαγαπῶντας (κατὰ τὸ ἔπος) καὶ τὴν ἑαυτῶν ἐξώλειαν δι’ ἡδονῆς ἐπισπεύδοντας, τοῦτο μὲν κατελεήσας ἐκείνους, τοῦτο δὲ καὶ τοῦ διὰ Χριστὸν ἐκχέαι τὸ αἷμα εἰς ἔρωτα (πῶς οἴει;) διάπυρον καταστάς, Χριστὸν μὲν ἀνακρύπτει ὡσεὶ θεοῦ υἱὸν ἐόντα, εἰς δὲ τὴν βαρβάρων ὑβρίζει θρῃσκείαν, τοὺς δὲ ἠπατημένους ἀποκαλεῖ, οὕτω μὲν τὴν τοῦ θεοῦ ὁδὸν τὴν εὐθεῖαν καταλιπόντας, οὕτω δὲ τὴν πρὸς ἀπώλειαν ἄγουσαν ἑλομένους, μηδ’ ἡγουμένους Χριστὸν τὸν σταυρωθέντα θεόν, ὃν θεὸν ἡγεῖσθαι μάλιστ’ ἐχρῆν καὶ τοῦ παντὸς τοῦδε δημιουργόν.