Πλὴν ἀλλὰ καὶ πρότερον καὶ νῦν οὐκ ἐμαυτῷ θαρρῶν, οὐδ’ ἀνθρωπίνης σοφίας περιουσίᾳ καὶ γλώσσης εὐστροφίᾳ καὶ δεινότητι λόγων ἐναβρυνόμενος τοσούτου καταθρασύνομαι πράγματος, ὃ καὶ τοῖς διαβατικώτερον καὶ ὑψηλότερον λαχοῦσι τὸν νοῦν δόξειεν ἂν δυσεργότατον· ἀλλὰ τῇ ἐνυποστάτῳ θείᾳ σοφίᾳ, τῇ αὐτοαληθείᾳ, τῷ Θεῷ Λόγῳ πιστεύσας τῷ, Πλάτυνον, εἰπόντι, τὸ στόμα σου καὶ πληρώσω αὐτό· ἵνα καὶ πλατύνῃ τῷ ἐπιτάγματι καὶ πληρώσῃ τῷ ἐπαγγέλματι, μᾶλλον δὲ καὶ στόμα διδόναι παρ’ ἑαυτοῦ, καὶ σοφίαν ἀναντίρρητον ἐπαγγειλαμένῳ τοῖς ἀκαταπλήκτως παρισταμένοις ἐνώπιον βασιλέων καὶ ἡγεμόνων καὶ παρρησιαζομένοις ἀμερίμνῳ καὶ ἀνενδοιάστῳ φρονήματι τὴν εὐσέβειαν· ἔτι δὲ καὶ τῇ σῇ πίστει θαρρήσας μεθ’ ἧς προέτεινας τὴν ἐρώτησιν, οὐκ ἐριστικῶς πάντως οὐδὲ πειραστικῶς ἀναξίως τοῦ ἐν σοὶ πνεύματος, ἀλλὰ ζητητικῶς τε καὶ φιλαλήθως καὶ τὸ ζητούμενον πιστεύων εὑρίσειν κατὰ τὸ τοῦ θείου ἐπαγγέλματος ἀδιάπτωτον, ἅτε δὴ καὶ θεοπειθῶς ἐρευνῶν ἀεὶ τὰς Γραφὰς καὶ εἰς τὸ βάθος ἐγκύπτων τῶν νοημάτων καὶ τούτων τὰ τοὺς πολλοὺς διαφεύγοντα καὶ λανθάνοντα, τὰ μὲν ἀμέσως αὐτὸς ἐξευρίσκων, τὰ δὲ διὰ τῶν προεξευρηκότων καταλαμβάνων μετὰ τοιαύτης παρασκευῆς, καὶ οὕτω σοι πάρειμι, ὡς οὐ μᾶλλόν τι λέξων αὐτὸς ἢ καὶ αὐτὸς ἀκουσόμενος τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ Κύριος ὁ Θεός, δι’ ὧν δίδωσιν αὐτίκα καὶ φθέγματος καὶ στόματος καὶ νοήματος.