Βαπτίζεται Χριστὸς τὴν ἐμὴν ἐνεργῶν ἐν ἑαυτῷ κάθαρσιν καὶ ἀνάπλασιν, καὶ τὸ Πνεῦμα φανερῶς ὁρᾶται τῷ βαπτιστῇ καθιπτάμενον ἄνωθεν, ὅθεν καὶ ἡ πατρικὴ φωνὴ ἐξηχεῖτο, ἐρχόμενόν τε καὶ μένον ἐπὶ τὸν Ἰησοῦν, ἵνα καὶ τὴν ἐκ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ δέξῃ κατὰ ταυτὸν πρόοδον καὶ τὴν ἐν τῷ Υἱῷ μονὴν καὶ ἀνάπαυσιν. Ἐκεῖθεν εἰς τὴν ἔρημον ἔξεισι πρὸς τὸ πειρασθῆναι, ἀλλὰ πλήρης Πνεύματος ἁγίου καὶ ἀγόμενος, ᾗ φησιν ὁ Λουκᾶς, ἐν τῷ Πνεύματι. Θαυματουργεῖ μετὰ ταῦτα καὶ ἐξελαύνει δαίμονας, ἀλλ’ ἐν Πνεύματι, ὃ καὶ δάκτυλον λέγει Θεοῦ. Σταυροῦται καὶ ὁ Λόγος τοῦ Πνεύματος οὐ χωρίζεται, εἰ καὶ τῇ σαρκὶ τὸ πάσχειν οἰκείως παραχωρεῖ, καθ’ ὃ καὶ τό, Θεέ μου Θεέ μου, ἵνα τί μὲ ἐγκατέλιπες; ὡς ἄνθρωπος φθέγγεται. Θνήσκει μέν, ἀλλὰ τὴν ψυχήν, ἣν καὶ πνεῦμά φησιν ὡς ἀσώματον, εἰς χεῖρας τοῦ Πατρὸς παρατίθεται Χεῖρας δὲ τοῦ Πατρὸς τὸν Υἱὸν ἴσμεν καὶ τὸ Πνεῦμα, ἵνα δείξῃ καὶ τὸν τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος χωρισμόν, ὅς ἐστιν ὁ φυσικὸς κατ’ ἄνθρωπον θάνατος, καὶ τὸ τῶν χειρῶν συμφυὲς καὶ συνεργὸν καὶ ἀχώριστον· καὶ ἀπ’ ἀλλήλων μὲν τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ διῃρέθησαν, τῶν δὲ θείων χειρῶν οὐδαμῶς ἀπεσπάσθησαν, συμπαρουσῶν ἐν μὲν τῷ τάφῳ τῷ σώματι, ἐν τῷ ᾅδῃ δὲ τῇ ψυχῇ.