ρξεʹ. Πᾶν τὸ πλῆθος τῶν ἑνάδων τῶν μετεχομένων ὑπό τινος αἰσθητοῦ σώματος ἐγκόσμιόν ἐστιν ... 142,26-144,8 Ἐν τούτῳ τῷ κεφαλαίῳ δῆλός ἐστιν ὁ σοφὸς οὗτος τὰς ἑνάδας θεότητας λέγων· οὔτε γάρ, φησί, θεότης, ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν οὔτε ἑνάς, ἀμέσως συνάπτεται καὶ ψυχή, καὶ πάλιν, καὶ αὐτὸς ὁ νοῦς κατὰ τὸ ἀκρότατον ἑαυτοῦ μετέχει τῆς ἑνάδος, ἤτοι τῆς θεότητος. ὥστε οὐ μόνον θεῶν ἀλλὰ καὶ θεοτήτων πρεσβεύει πλῆθος, μᾶλλον δὲ πλήθη ἄπειρα καὶ ἀναρίθμητα, τὰ μὲν ἐγκόσμια, τὰ δὲ ὑπερκόσμια, τὰ δὲ νοερά, τὰ δὲ νοητά, καὶ ἄλλα ἄττα τὰ ὑπὲρ ταῦτα. οὕτω τὴν μίαν ἀρχὴν πολυειδῶς καταμερίζει καὶ ὅμως τὸ ἓν πρεσβεύειν ψευδηγορεῖ. πειρᾶται δ’ ἐντεῦθεν καὶ τὰ αἰσθητὰ σώματα θεοὺς ἀγορεύειν, οἷον τοὺς ἀστέρας, τὸν οὐρανόν, τὰ στοιχεῖα, τὸν ὅλον κόσμον. οὕτω μεματαίωται τοῦ λατρεύειν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα. ἡμῖν δὲ ἡ μία τηρεῖται θεότης ἀμέριστος ἀδιαίρετος, ἀσυγχύτως ἐν ὑποστάσεων τριάδι προσκυνουμένη, ἀλλὰ καὶ μία ταύτης ὑπόστασις, ὁ τοῦ πατρὸς υἱός, διὰ μέσης ψυχῆς νοερᾶς ἑνωθῆναι τῇ ἡμετέρᾳ φύσει πιστεύεται ἀτρέπτως ἀφύρτως ἀσυγχύτως ἀδιαιρέτως· οὕτω τὸ ἓν καθαρῶς πρεσβεύομεν.